IN DE WESTPHAALSCH E KALKBERGEN. 
277 
» stiet men op een laag vetten leem, waarin minder vuursteenen ge- 
» vonden werden en slechts resten van thans ook nog levende dieren. 
»In 1877 werden de uitgravingen zeven weken lang voortgezet, meer 
» bepaald in de zijgangen der grot. Hier bedekken de lagen elkander 
» regelmatig en ongeschonden. Men vond er weer zwarte potscherven, 
»doch slechts ter diepte van nog geen meter. Daaronder vond men, 
»in kleine hoeveelheden, overblijfselen van menschen en, merkwaar- 
» dig genoeg, bij elkander onder een kegelvormige stalagmietenmassa 
»van ruim 8 meter hoogte. Hoewel deze beenderen door zulk een 
» druipsteenmassa bedekt waren, vertoonden zij geen enkele der eigen - 
» aardigheden , waaraan voorwereldlijke, fossiele beenderen herkend 
»kunnen worden; zij moeten afkomstig zijn uit de bovenste laag aarde. 
»Dit is een bewijs dat druipsteen, onder gunstige omstandigheden, 
»zich betrekkelijk snel kan vormen. Ook in de zijgangen vond men 
»de druipsteenlaag en daaronder een ongewone hoeveelheid stuk ge- 
» slagen beenderen met afgeronde kanten. Deze beenderen moeten 
»dus langen tijd aan de inwerking van het water en aan afslijpende 
» wrijving blootgesteld geweest zijn.” 
Doch keeren wij tot de »Dechenhöhle” terug. Wij bevinden ons 
nog steeds in de Vorhalle. Twee dingen vallen hier reeds aanstonds 
in ’t oog , als men deze grot vergelijkt met een der meest bekende , ook 
door Nederlanders veelbezochte druipsteengrotten , de Baumansgrot 
in den Harz. Vooreerst is aan het door wandelen van de Dechengrot 
niet het minste bezwaar verbonden. Bijna overal ligt de , den bodem 
bedekkende , kalksinterlaag waterpas. Op drie plaatsen waar dit niet 
het geval is zijn gemakkelijke steenen trappen gemaakt van slechts 
weinige treden. Dan is elk gewelf, tot in de diepste schuilhoeken , 
goed en doelmatig verlicht , zoodat men geen vuil , walmend lampje 
behoeft te dragen , dat de duisternis meer zichtbaar maakt dan ver- 
drijft. Eindelijk , een gevolg van de wijze van verlichting , hebben 
de druipsteenvormingen hun sneeuwwitte kleur en hun albastachtige 
doorschijnendheid volkomen behouden. Daardoor is hun aanblik niet 
alleen veel heerlijker , maar kan men de grillige vormen ook zooveel 
te beter en te scherper onderscheiden. In de Baumansgrot is de prijs 
van de lang niet gemakkelijke klimpartijen , waarbij men zich vuil 
moet maken en elk oogenblik gevaar loopt op gevoelige wijze kennis 
te maken met de hardheid van den rotswand , dat men de onooge- 
lijke bruinzwarte massa’s te zien krijgt , die de gids stalagmieten en 
stalaktieten noemt en dat alles uitloopt op teleurstelling. Is door 
