278 
IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
zulk een ondervinding de verwachting niet hoog gespannen , den be- 
zoeker van de Dechenhöhle is de verrassing daardoor des te grooter, 
de indruk des te overweldigender. 
Alleen de alleroudste vormingen zijn niet helderwit meer. Daartoe 
behooren de talrijke , met breede basis op den bodem rustende stalag- 
mieten , die soms tot meer dan halverwege opstijgen naar bet gewelf 
en daar niet zelden , geweldige zuilen vormend , samengegroeid zijn 
met van de zoldering afhangende stalaktieten. Ook de sinterlagen , 
die den bodem en op vele plaatsen de onderste deelen der zijwanden 
bekleeden zijn bruinachtig. Marmerwit zijn de duizende ijskegelvor- 
mige stalaktieten , die hier van het gewelf en van alle uitstekende 
rotspunten afhangen , ginds grillig en toch regelmatig wandbekle- 
dingen weven. Weer op andere plaatsen zien wij in breede plooien 
geheel vrijhangende , doorschijnende gordijnen , die golvende bewegingen 
schijnen te maken , zoo luchtig en los zijn ze bevestigd aan het ge- 
welf. Die gordijnen zijn aan de oppervlakte fijn gestreept, waardoor 
ze nu eens glinsteren als satijn , dan weer den doffen glans vertoonen 
van wit fluweel. Nu eens meenen we het geweldig geruisch te moeten 
hooren van water , want voor ons schijnt het zich kokend en schui- 
mend in de diepte te storten , maar de waterval is versteend. Daar- 
onder staan regelmatig naast elkander de zuilen waarnaar deze afdeeling 
Orgelgrot heet. De tonen , die de gids ontlokt aan de orgelpijpen , 
door er tegen te kloppen , maken dien naam goed. In het Nixenbad 
zien wij , links , een waterbekken met kristalhelder vocht , omringd 
door marmerzuilen ; wat verder meenen wij een palmboomstam te 
zien , zoo sierlijk en slank stijgt daar de druipsteenzuil op naar het 
hooge gewelf. Iets verder komen wij in het »Alhambra”. Nergens 
zijn de zuilen zoo talrijk, zoo verschillend van vorm en van afmetingen 
en de verbeeldingskracht behoeft zich geen geweld aan te doen , om 
duidelijk allerlei vormen en gedaanten te zien , die de gids ons aan- 
wijst. Hierop volgt een »halle” die Kristallgrotte heet. Evenals in 
het Nixenbad zijn hier komvormige bekkens uitgehold in den bodem. 
Een van die bekkens is met ijzeren tralies b.edekt om de werkzaam- 
heid van de natuur voor alle stoornis te behoeden. Op den bodem 
en aan de wanden ziet men namelijk de heerlijkste kalkspaatkristallen 
(koolzure kalk) zich als het ware vormen. Duizende jaren is de natuur 
hier reeds aan den arbeid en het is een zegen , die op onze dankbaarheid 
aanspraak heeft , dat de eigenaars der grot zulke goede maatregelen ge- 
nomen hebben om elke schennis van zooveel schoons onmogelijk temaken. 
