IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
279 
Na een kijkje op de , door een gedeeltelijke instorting ontstane , 
chaotisch opeengestapelde rotsblokken, de » Wolfsschlucht”, verlaten 
wij , door een gemetselden gang , de grot. 
Bij den liefelijken en vredigen aanblik van het stille Grünedal en 
van de bergen aan de overzijde , moeten wij langzamerhand bekomen 
en eerst na geruimen tijd vinden wij woorden om onze gewaarwor- 
dingen elkander mede te deelen. 
Wij meenen uit een betooverde wereld te komen en alles wat wij 
zeggen en wat ik hier neerschrijf is onbeduidend en zwak , als ik 
het vergelijk met den indruk , dien de aanschouwing der werkelijk- 
heid teweegbrengt. Zoo iets spot met menschentaal ! 
Wij wandelen weer terug naar Lethmate en zijn spoedig weer in 
ons vriendelijk hotel. Uit het raam van onze kamer zien wij , in de 
avondschemering de bergen , rivieropwaarts , zich verliezen in den 
nevel. De Lenne schuimt en bruist aan hun voet en de muziek van 
het water vult aan wat wij zien en is in harmonie met onze stemming. 
De tweede dag is bestemd voor een wandeling over een der hoogste 
bergen in deze streek. 
Reeds vroeger gaf ik den raad steeds zijn bagage in een gemakke- 
lijken ransel mee te voeren. Een klemmenden grond voor dezen raad 
voelt men ligt, als men te veel vertrouwt op de opgaven van afstanden 
in reisboekjes of door de inwoners. Die komen vaak verkeerd uit 
en zijn gewoonlijk te klein. Op de kaart laat zich het aantal kilo- 
meters gemakkelijk uitmeten. Maar het spreekt van zelf, dat men den 
eenen keer driemaal meer tijd noodig heeft om een kilometer af te 
leggen dan den anderen. Herhaalde en onaangename ondervinding heeft 
mij geleerd dat men , in de meeste gevallen , den opgegeven tijd ge- 
rust verdubbelen kan. Alleen zóó kan men zich behoeden voor onaan- 
gename teleurstellingen. Wij zouden dat heden geducht gewaar worden. 
Wij gaan eerst weer per spoor naar Lethmate. Dan , Pater en Nonne 
en den toegangsweg tot de Dechenhöhle voorbij , den langzaam stijgenden 
straatweg op. Links klimt de spoorweg naar Iserlohn steeds hooger 
op langs de in den bergwand uitgehouwen baan. Na drie kwartier 
komen wij bij een splitsing van den weg. Rechtuit loopt de groote 
chaussée eveneens naar Iserlohn. Wij houden rechts en volgen de 
schuimende Grüne , die overal tal van molenraderen , meest van koper- 
draad trekkerij en , in beweging brengt. Weldra zijn wij aan den voet 
van een hooge , steile rots, gekroond met een kolossaal ijzeren kruis, 
