280 
IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
het »Landwehrkreuz” , een herinnering aan den vrijheidsoorlog. Nu 
houden wij weder rechts ; vrees , dat wij tijd te kort zullen komen 
doet ons er van afzien om tot het kruis op te klimmen en te ge- 
nieten van het beroemde vergezicht op den door ons afgelegden en 
op een goed deel van den voor ons liggenden weg. 
De toestand van den »Communalweg” , dien wij nu , altijd het prachtig 
bergriviertje aan onze rechterhand houdend, inslaan, bewijst maar al 
te zeer, dat wij dichtbewoonde streken en middelpunten van nijver- 
heid achter ons laten. Steeds stijgen wij en onophoudelijk worden 
onze blikken geboeid door de schoone natuur. De dichte bosschen en 
de bij het donkere en ernstige dennengroen haast goudgeel en lachend 
afstekende wei- en bouwlanden laten nergens de grijsgrauwe of gele 
rotswanden doorkijken , die wij tot hiertoe zoo dikwijls tegen kwamen. 
Met de meer afgeronde toppen en de zachter en gelijkmatiger glooiende 
flanken der bergen zien wij daarin het bewijs , dat de bodem hier 
armer is aan kalk. Daardoor biedt hij langer en krachtiger weerstand 
tegen verwering en tegen den sloopenden invloed van het water. 
Toch heeft de nietige beek, die op den, onzen gezichtseinder af- 
sluitenden, Wixberg ontspringt, geholpen door nog kleinere zusjes, 
dit geheele dal met zijne zijdalen uitgegraven. Bijna tot aan de bron 
kunnen wij de Grüne als wegwijzer gebruiken. Bij een kleinen molen , 
— draadtrekkerij met een brievenbus — verlaten wij haar , om , 
over het erf eener eenzame boerenwoning de met bosch bedekte berg- 
kruin te bestijgen. Aan onze linkerhand zien wij een der hoogste 
bergen uit deze streek: den »Frauenstuhl”. Volgens de sage huis- 
den in den burcht, welks laatste overblijfselen van ons standpunt 
niet zichtbaar zijn , beruchte roofridders. Op het hoogste punt van 
den Wixberg aangekomen, kunnen wij ons de heerlijke vergezichten, 
die wij er meenden te zullen genieten , helaas meer voorstellen dan 
zien , want wij zijn er omringd door dichte bosschen. De wande- 
ling had nu , de rustpoozen niet mede gerekend , reeds ruim vier 
uren geduurd. Het genot , dat de onophoudelijk afwisselende verge- 
zichten , waaraan bergwandelingen zulk een groote bekoorlijkheid ont- 
leenen , opleveren , doet ons echter nauwelijks aan vermoeidheid denken. 
Wij rusten een half uurtje heerlijk uit in de dichte schaduw der beuken , 
boven op den Wixberg. De grond is dicht bedekt met boschbessen- 
struiken en wij behoeven niet op te staan om meer bessen te plukken 
dan wij er eten kunnen. Zij zijn hier veel grooter en sappiger dan 
in onze Geldersche bosschen. Hier op de bergen is hun eigenlijk 
