IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
281 
vaderland. In plaats van bramen zien wij hier veel wilde frambozen , 
wier roze bloesems tegelijk met rijpe vruchten oog en mond aange- 
naam aandoen. Hier en daar schitteren in lange trossen de purperen 
kelken van het vingerhoedskruid. Overigens biedt de flora weinig 
verschil met die van het oostelijk deel van ons land. Dieren zien wij 
niet. Zelfs zangvogels ontbreken ten eenenmale. Met uitzondering van 
de cosmopolitische musschen nemen wij een enkele maal een stoot- 
vogel waar , hoog boven de kruinen der boomen zwevend. Hetzelfde 
verschijnsel merkten wij hier overal op , gelijk het mij vroeger bevreemd 
heeft in den Harz. Ik heb daarvan nooit een verklaring kunnen vinden , 
die mij voldeed. 
Het op onzen tocht tot nu toe op nieuw door de ondervinding 
gewettigde wantrouwen in de tijds- en afstandsopgaven van ons boekje , 
doet ons niet lang toeven en de eigenaardigheden van den weg , dien 
wij weldra onder de voeten hebben doet ons spoedig den lust ver- 
gaan over zulke dingen te philosopheeren. De rijweg kronkelt zich 
zigzagsgewijze langs de sterke helling naar beneden , het Lennedal in. 
De eenige decimeters diepe wagensporen , met hobbelige steenen er 
tusschen maken het dalen niet gemakkelijk. Dikwijls liggen groote 
blokken, uitsteeksels van den rotsbodem, in het wagenspoor; diepe 
groeven zijn er in uitgehold door de wielen der houtwagens. Bij zulke 
wegen vindt men altijd voetpaden , die , groote of kleine bochten van 
den rijweg afsnijdend, den afstand bekorten. Wij kwamen op een pad 
terecht dat , den grooten weg geheel verlatend , bijna recht naar be- 
neden liep. Dit zou op zichzelf zulk een groot bezwaar niet opge- 
leverd hebben, maar het was erger. Eigenlijk moet ik hier, bij ’t 
gebruiken van ’t woord weg zeggen: » Sit venia verbo”. De bodem, 
dien wij betreden, of liever, waarover wij ons springende en met 
behulp van takken en boomen het evenwicht bewarend , voortbewegen 
bestaat geheel uit steenen , die , plat , puntig en hoekig , geheel los 
op elkander liggen en wegschuiven onder onze voeten. Hier en daar 
schiet het water , in breede en meer dan een decimeter diepe stroomen , 
dwars er over heen. De pogingen , om steenen zoo vast te leggen dat 
wij er droogvoets overheen kunnen , mislukken , want de ondergrond 
is te bewegelijk. De bergbewoners zelfs , die wij ontmoeten en die 
anders buiten hunnen groet niets zeggen als zij niet aangesproken 
worden , meenden , ik denk bij wijze van verontschuldiging , verplicht 
te zijn tot de mededeeling f dat de weg zeer slecht was. Zij huppelden , 
met zware vrachten op den rug , met benijdenswaardige vlugheid en 
