282 
IN DE WEST P II A A LSC H E KALKBERGEN. 
zekerheid naar beneden. Wij benijdden vooral hunne met zware ijzeren 
koppen beslagen schoenzolen. 
De steenen hadden waarschijnlijk wel veel van de hen verbindende 
klei verloren door de zware regens van Juli; bij elke bui gudst hier 
een stroom naar beneden. Hun vorm en samenstelling bevestigen de 
reeds vroeger uit den vorm der bergen afgeleide meening. Zij be- 
staan uit zuiveren »Lennescbiefer”. Op deze wijze wordt dit ge- 
steente verbrokkeld door ' de wortels van planten , die doordringen in 
elk spleetje. Dan komt de uitzetting van het bevriezend water het 
werk voortzetten. Het eind is dat het , als roodachtig slib met den 
grooten of kleinen stroom in den bodem van elk dal afvloeiend , weg- 
gevoerd wordt. Die schilferige bouw van het gesteente is niet het 
gevolg van dezelfde oorzaak , waardoor ook de lagen ontstaan zijn , die 
ik boven herhaaldelijk heb besproken als kenmerken van de door be- 
zinking ontstane gesteenten. Men schrijft hem toe aan drukkingen , die 
weer veroorzaakt werden door ongelijkmatige opheffingen van den 
bodem. Proeven hebben bewezen dat plastische klei , onder den invloed 
van zeer sterke drukking , schilferig en splijtbaar wordt in een richting , 
loodrecht op die van de drukking. Vooral van leiachtige gesteenten 
is de splijtbaarheid algemeen bekend. 
Hoe lager wij komen , des te bezwaarlijker wordt ons pad. Aan 
terugkeeren valt natuurlijk in het geheel niet te denken. Nog één 
troost is het , dat het zóó niet lang kan duren ; daarvoor gaan wij 
nolens volens te snel naar beneden. 
Maar ook hier kwam spoedig het oogenblik , dat ons voor alle 
doorgestane ellende ruimschoots beloonde. Vergeten is het alles, als 
het stadje Altena aan onze voeten zichtbaar wordt. Ingesloten tusschen 
hooge bergen , aan de ook hier breede , wild over de rotsachtige bed- 
ding bruischende Lenne , maakt het een onbeschrijfelijk liefelijken in- 
druk. Helder schijnt de zon op het water , op de leien daken , op de 
witte muren der huizen. Het geheel doet ons sterk denken aan Ems. 
Ook hiei verbinden bruggen het grootste deel der stad met den tegen- 
over liggenden oever, waar zich het spoorwegstation bevindt. Het, 
zeer aanbevelingswaardige, hotel Klincke is spoedig gevonden. De 
rust is genoegelijk, doch niet de doorgestane vermoeienissen nemen 
onze gedachten in of vormen den inhoud van onze gesprekken. Daarin 
is slechts plaats voor de herinnering aan het genot , waarmede wij 
aan den rijken disch der heerlijke natuur zoo met volle teugen te 
gast zijn gegaan. En nog zijn wij niet verzadigd. Van dit goede kan 
