IN DE W EST P11AALSCHE KALK HEUGEN. 
283 
men niet te veel krijgen. Wij vinden na een uur rustens en na het 
opdoen van een flinke hoeveelheid nieuw arbeidsvermogen, nog ge- 
legenheid een klein uitstapje te maken , voordat de trein ons terug 
moet brengen naar ons vriendelijk tijdelijk tehuis te Hohen Limburg. 
De »Schmal-Spur-Bahn” , de stoomtram naar Ladenscheid, door- 
loopt het geheele , interessante Rahmededal, welks peet, de Rahmede , 
zich bij Altena uitstort in de Lenne. In een gemakkelijke coupé , die 
op zij en achterwaarts uitzien toeliet , vlogen wij spoedig dalopwaarts 
om , na een kwartier oponthoud te Lüdenscheid , denzelfden weg terug 
te maken. Dit eindstation ligt aan het einde van het dal en aan den rand 
eener groote vlakte. Het Rahmededal ontleent zijn bekoorlijkheid, be- 
halve aan het met groot verval naar beneden stortende water , aan 
den kalkrijkdom der bergen, waarin de woelige Rahmede het uitge- 
graven heeft. De waarschuwing , overal in de wagons aangebracht , 
om toch vooral niet het hoofd uit de raampjes of buiten de balkons 
te steken , is alles behalve overbodig. Overal rijzen de geweldige rots- 
wanden loodrecht omhoog , of ze zoo aanstonds op ons neer zullen 
storten. Het wil er haast niet bij ons in , dat het water der beek 
s*;ot met hun geweldig voorkomen en hen , ook zonder de hulp van 
den mensch , eenmaal gelijk zal maken met den grond , hen zal ver- 
brijzelen tot stof en de laatste sporen hunner geweldige massa’s mede 
zal voeren naar de zee. Maar ook dan houdt de strijd niet op. Na , 
wellicht , duizenden van eeuwen , als de bodem der zee , waarop het 
van de bergen afgedreven en afgespoelde slib , nieuwe rotslagen heeft 
gevormd , zich boven de golven opgeheven zal hebben , zullen zij het 
af brekende water opnieuw gaan tarten , maar steeds om opnieuw voor 
de volharding dier zwakke , doch nimmer rustende kracht te bezwijken. 
Om negen uur waren wij weer in den Bentheimer Hof. 
Men behoeft niet verwijfd te zijn om na zulk een dag met innig 
welgevallen te genieten van den smakelijken maaltijd en van de goede 
bedden , die ons hier wachten. De liefelijke muziek van de ruischende 
Lenne was niet noodig om ons den slaap te brengen. 
De volgende dag vindt ons reeds bijtijds op weg naar de hoog- 
vlakte, die voor een deel de » Wasserscheide” vormt tusschen Ruhr 
en Lenne. Te Iserlohn stappen wij in de lokaalspoor , die ons brengt 
te Oberhemer. Hier kost het ons moeite weerstand te bieden aan den 
aandrang, waarmede bijna ieder, dien wij naar den weg vragen, ons 
over wil halen om een gids te nemen. Ons kaartje, schoon niet bij- 
