286 
IN DE WESTPHAALSCHE KALKBERGEN. 
die ons over de Hönne bracht , rechts het bosch ingaat. In het achterste 
gedeelte zijn , van vóór den tijd toen het water deze overblijfsels van 
gestorven dieren aanspoelde , afkomstige druipsteenvormingen te zien. 
Ook hooger op in het Hönnedal , dicht bij den oorsprong van de 
Hönne , nabij het stadje Balve , is een beroemde grot. 
Tot zoover strekte onze wandeling zich niet uit. Daarom geef ik 
de beschrijving van de grot met de woorden van prof. fuhlrott uit 
het reeds bovengenoemde boekje: 
»Uit de liefelijke omgeving van Sanssouci loopt een zeer gemakke- 
» lijke straatweg naar Balve en naar de belangrijkste grot van dit dal, 
»de »Balverhöhle” , die wij reeds tien minuten gaans beneden het stadje 
» bereiken. De grot ligt aan den rechter rivieroever, tegenover den 
» straatweg in een geweldige kalkrots, zoodat men haar ruim portaal 
» nauwelijks kan overzien. Voorheen bijna tot aan het gewelf opge- 
»vuld met aangespoelde slibmassa’s , is zij tegenwoordig tot aan de ver- 
»takkingen in den achtergrond geheel leeggeruimd. Zij vormt nu een 
» natuurlijk gewelf, dat wel niet opgesierd maar door zijn afmetingen 
» zeker het belangrijkste van geheel Duitschland is. Hare beroemd- 
heid heeft de grot te danken aan de uitgravingen en aan den over- 
vloed van fossiele overblijfsels van dieren, zoowel als van archaeo- 
» logische vondsten, die daarbij aan het licht kwamen. Daaromtrent 
»kan men in Balve zelf de noodige inlichtingen verkrijgen.” 
Dat het in deze streek , niet minder dan in ons vaderland , zwaar 
geregend had , bewees ons de sterkte van den stroom. Niet alleen 
stortte hij zich met geweld over de vele »Wehren” aangelegd ten 
dienste der watermolens , maar overal schoot hij schuimend en water- 
vallen vormend over de rotsblokken, die door zijn volharding afge- 
rond en gladgeslepen waren. Dit deed ons er dankbaar voor zijn. 
Anders was het met den weg. In het grijze kalkslib , dat half vloei- 
baar was , en' waarin de zware wagens een decimeter diepe sporen nage- 
laten hadden, dreigden wij tot over de enkels in te zakken. Wij 
zouden in allen ernst genoodzaakt geweest zijn terug te keeren , als 
niet een uiterst smal paadje langs het water ons gelegenheid geboden 
had, soms met kunst en vliegwerk verder te komen , zonder te blijven 
steken. Van een oversteken van den weg, om de aan onze rechter- 
hand opstijgende rotsen des te beter te kunnen bewonderen , was 
geen sprake. 
In het hooggeprezen Forsthaus , tevens pension , Sanssouci , deed 
het onthaal , dat wij voor geld en goede woorden , niet zonder moeite 
