LIEBIG EN WÖHLER. 
291 
uit den wilgenbast te verhitten met zwavelzuur en dubbelchroomzure 
potasch ; wöhler vindt dit een zeer merkwaardig feit en laat op de 
verzekering hiervan de woorden volgen: het zal ons nog gelukken 
suiker en chinine en urinezuur te maken. 
Een denkbeeld , waarvan de vestiging eenen onschatbaren invloed 
heeft gehad op de ontwikkeling der scheikunde en dat tegenwoordig 
in veel meer uitgewerkten vorm tal van verschijnselen verklaart, is 
dit , dat wel iedere scheikundige verbinding eene bepaalde samenstel- 
ling bezit , maar dat het gebeuren kan , dat twee , drie of meer ver- 
schillende verbindingen uit dezelfde grondstoffen volgens dezelfde ge- 
wichtsverhoudingen zijn opgebouwd. Zulke verbindingen , die uit 
deeltjes van dezelfde bestanddeelen en wel in dezelfde verhouding van 
het aantal dier deeltjes zijn opgebouwd , noemt men isomere stoffen ; 
het verschijnsel draagt den naam van isomerie. Wöhler en liebig be- 
hoorden tot de eersten , die voor het raadsel stonden , dat twee ver- 
schillende stoffen dezelfde samenstelling hadden. De eerste brief bevat 
de mededeeling van liebig , dat hij de samenstelling van een door 
wöhler bereid zuur had bepaald ; al zijne bepalingen geven goed overeen- 
stemmende cijfers , maar het is daarbij zonderling , dat de samenstel- 
ling in procenten uitgedrukt dezelfde is als van een doorsERULLAs 
bereid zuur , terwijl de verbindingen toch niet dezelfde schenen te 
zijn. Wanneer de lastige bepaling dus volbracht is en naar het schijnt 
met goed gevolg , dan is men nog even wijs als voordat men de proef 
begon. Hoeveel moeite heeft het zoowel liebig als wöhler gedurende 
de jaren 1829 en 1830 gekost om in volle overtuiging te kunnen 
uitspreken , dat tusschen het cyanuurzuur door serullas uit chloor- 
cyaan en door wöhler uit ureum bereid niet het minste verschil bestond 
en dat het cyaanzuur , waarin het cyanuurzuur bij verhitting over- 
ging, met dit laatste isomeer was Ook met de derde stof, het 
knalzuur dat dezelfde procentische samenstelling heeft als cyaanzuur en 
cyanuurzuur, hebben liebig en wöhler zich in de jaren 1829 en 
1830 beziggehouden, al is het maar kort geweest. In November 1830 
schrijft eerstgenoemde: »het knalzuur raken wij niet aan. Evenals gij 
1 Na de invoering van liet begrip van molekulen beeft men gevonden , dat bet ge- 
wieht van eene molekule cyanuurzuur liet drievoudige bedraagt van dat van eene molekule 
cyaanzuur. Tegenwoordig noemt men daarom bet eerste een polymeer van cyaanzuur, 
terwijl isomeer thans meer bepaald de verbindingen heeten , wier molekulaire gewichten 
gelijk zijn. 
20 
