300 
LIEBIG EN WOHLER. 
zorgd.” 1 Von warnstedt, vroeger secretaris-generaal bij het ministerie 
van eeredienst , fungeert voorloopig als curator der universiteit en 
in zijne handen leggen de hoogleeraren en andere beambten in Februari 
1867 den eed aan de nieuwe regeering af; eerst in April 1868 wordt 
hij voor goed tot curator benoemd. 
Hebben liebig en wohler den afloop der voorafgaande oorlogen 
als duitschers beschouwd en zich er in verheugd , den laatsten oorlog , 
waaruit het nieuwe Duitscbland als herboren terugkwam , hebben zij 
met geestdrift gevolgd. Bij voorkeur wijzen wij bier op de regelen 
in hunne brieven , waarin de haat van volk tegen volk zwijgt (trouwens 
hatelijke uitdrukkingen over Frankrijk ontbreken bier geheel) en waarin 
zich het door een hooger beginsel bezield gemeenschapsleven uitspreekt. 
Den 30sten September 1870 schrijft liebig in een brief, die met een 
triomfkreet over de capitulatie van Metz aan vangt : »ik heb aan thiersch 
(een schoonzoon van hem , die in het leger dient) geschreven om 
regnault op te zoeken en zooveel mogelijk hulp te bewijzen. Hoe zou 
het onzen vrienden in Parijs, dumas , peligot , boussingault enz. gaan? 
Was het ons maar mogelijk iets voor hen te kunnen doen; maar 
men zal hen niet uit Parijs laten gaan. Ach die schoone stad, welk 
een lijden gaat zij te gemoet ! Hun dwaasheid schijnt hen ten verderve 
te zullen voeren. Toen drie advokaten de republiek uitriepen , is de 
geheele machine van het bestuur in wanorde geraakt; het was hun 
onmogelijk iets goeds te geven in plaats van hetgeen zij wegnamen. 
Ook voor ons is het geen geluk ; had Frankrijk staatslieden aan zijn 
hoofd gekregen , de vrede zou na Sedan gesloten zijn.” 
Deze woorden teekenen ware menschenliefde. Het hart van liebig 
bloedt bij de voorstelling , wat er komen moet van dat Parijs , waar- 
aan hem zulke schoone herinneringen verbinden. Ook wohler denkt 
1 Dat niet alle Hannoveranen de verandering van zaken zóó kalm opnamen , is bekend 
en lag voor de hand. Mannen als wohler konden niet iets gevoelen van vaderlands- 
liefde voor een staat, waaraan niet de geboorte, maar alleen eene officieele benoeming 
hen verbond. Een deels onsmakelijk deels vermakelijk staaltje van den afkeer der be- 
volking tegen de pruisische indringers verhaalt wohler. Eene dame in Hannover ont- 
moet een prnisisch officier en spuwt hem in het gezicht ; de officier neemt de dame 
minder onzacht bij de hand, legt haar arm door den zijne en dwingt haar zoo met 
hem de hoofdstraten der stad door te w r andelen. Het gedrag der juffrouw zou er aan 
doen twijfelen , of zij recht heeft eene dame genoemd te worden. Toen eene dochter 
van wohler in haar kring dien twijfel uitsprak, vond zij tegenspraak bij eene professors- 
vrouw , die er haar roem in stelde hetzelfde gedaau te hebben , namelijk uit een rijtuig 
vandaan. 
