DE REGENBOOG. 
311 
dichter bij de waarheid was , werd deze toch als onjuist verworpen , 
omdat zij in strijd was met hetgeen newton omtrent het wezen van 
het licht geleerd heeft. Zoo kon bijvoorbeeld grunert in zijne Beitrage 
zur meteorologischen Optik, uitgegeven in 1848, nog niet besluiten de 
verklaringen van young en airy , die gegrond zijn op de theorieën van 
huygens, aan te nemen. 
Het is bekend , dat newton aannam , dat het licht een stof was , 
die , van de lichtbron uitgaande , het oog bereikte , terwijl huygens 
het licht als een trillende beweging van den ether, — een stof, die 
overal aanwezig zou zijn , — beschouwde. Langen tijd heeft de theorie 
van newton stand gehouden , totdat fresnel in 1822 door zijn beroemde 
spiegelproef hare onjuistheid en de gegrondheid van de theorie van 
huygens aantoonde. Door deze proef bewees hij namelijk , dat licht 
bij licht gevoegd duisternis kan geven. Was het licht een stof, dan 
was dit onmogelijk, maar is het een bewegingstoestand van de een 
of andere middenstof, dan kan het zeer goed plaats vinden. Onder- 
stellen wij toch , dat een punt , ten gevolge van een daaraan mee- 
gedeelde beweging, in een bepaalden tijd een zekeren weg zou afleggen , 
terwijl het tegelijkertijd in tegenovergestelde richting een volkomen 
gelijke beweging ondervindt , dan zal het ten gevolge van beide be- 
wegingen in rust blijven. 
Een deeltje van de middenstof wordt door zijn omgeving in een 
bepaalden stand gehouden ; wordt het nu door een uitwendige oorzaak 
uit dien evenwichtstoestand gebracht , dan zal het trachten , daarin 
terug te keeren. Ten gevolge van de verkregen snelheid gaat het thans 
door dien stand heen , bereikt een even groote afwijking aan de andere 
zijde , en komt zoo in een heen en weergaande beweging , zooals men 
ook bij een vast geklemde stalen veer kan waarnemen. 
Deze beweging deelt zich aan de omliggende deeltjes mede , waar- 
door deze ook in een trillende beweging geraken , zoodat de beweging 
zich op deze wijze kan voortplanten , terwijl de deeltjes toch op hun 
plaats heen en weêr blijven gaan. Den tijd, die gedurende ee.n heen- 
en weêrgang verloopt, noemt men den trillingstijd en de weg, dien 
de trillende beweging , — dus niet het deeltje , — in dien tijd af- 
legt , wordt een golflengte genoemd. 
Heeft men nu twee punten , waarvan de trillende bewegingen uit- 
gaan en die steeds geheel in donzelfden toestand verkeeren , dan zal 
een punt , waarbij het verschil van zijn afstanden tot de beide eerst- 
genoemde punten een oneven aantal halve golflengten bedraagt , voort- 
