DE REGENBOOG. 
313 
de straal van den gewonen boog veranderlijk bleek te zijn. In 1838 
had airy in de Transactions of the Camhridge philosophical Society even- 
wel een theorie gepubliceerd , waarin deze afwijkingen reeds bepaald 
werden. 
Laten wij weer op den waterdruppel een bundel evenwijdige licht- 
stralen van een zelfde soort vallen , dan kunnen wij voor eiken licht- 
straal de richting van den gebroken straal bepalen. Verlengen wij 
deze uittredende stralen , totdat de opeenvolgende elkander snijden , dan 
zullen zij alle een bepaalde kromme lijn aanraken. Deze kromme lijn 
draagt den naam van brandlijn. In het door ons beschouwde geval 
bestaat deze kromme uit twee afzonderlijke takken , welke den minst 
afwijkenden lichtstraal steeds meer en meer naderen , zonder hem 
ooit te raken. 
Airy heeft het eerst den vorm dezer kromme onderzocht en be- 
paalde , — uitgaande van het beginsel van huygens ; dat elk punt 
eener dergelijke kromme , weer beschouwd mag worden als een punt , 
waarvan de trilling uitgaat , — de beweging , die een punt buiten 
de lijn zal aannemen , wanneer het onder den invloed is van de tril- 
lende bewegingen , die van alle punten der kromme lijn uitgaan. Op 
eenige plaatsen zullen deze trillingen elkander versterken , op andere 
elkander verzwakken ; van daar dat wij ook weer maxima en minima 
van licht zullen waarnemen. De onderlinge afstand der maxima van 
een zelfde kleur hangt af van de grootte der waterdruppels ; hoe kleiner 
deze zijn hoe grooter de afstanden. Deze afstanden zijn bij gelijke druppels 
grooter , wanneer de golflengte van het opvallende licht grooter is ; 
bij gevolg voor rood grooter dan voor violet. 
Behalve door de genoemde waarnemingen , wordt de theorie van 
airy ook door de proeven , welke verleden jaar door pulfrich met 
glas-cylinders gedaan zijn , volkomen bevestigd ; en dus is de regen- 
boog niet slechts het gevolg van breking en terugkaatsing van de 
lichtstralen in de waterdruppels ; maar de interferentie der verschil- 
lende lichtgolven , die na de breking den druppel verlaten , speelt hier 
de voornaamste rol. 
Uit de theorie volgt , dat de stralen der regenbogen niet constant 
zijn, maar afhangen van de grootte der waterdruppels. Voor water- 
druppels van 2 m.M. middellijn bedraagt het verschil tusschen de op 
deze wijze afgeleide waarde voor den straal en de door descartes op- 
gegevene reeds 12'. 
Voor het ontstaan der overtallige bogen zijn volgens deze verklaring 
