EENIGE ONTWIKKELIMSMOMENTEN 
DER GROOT E HERSENEN, 
DOOR, 
P. F. SPAINK. 
(Vervolg van bladz. 269.) 
De ontwikkeling der zintuigen , die zich langzaam voltooit , maakt 
het begrijpelijk hoe men tot de aanname van een tabula rasa kon 
geraken ; immers het pasgeboren kind , dat vermoedelijk direct , althans 
zeker na korten tijd , licht van duister kan onderscheiden , is niet 
in staat een voorwerp te fixeeren , en maakt daardoor in het minst 
niet den indruk van intelligentie. Het ziet slechts verschil in het ge- 
zichtsveld als dit donker of licht wordt ; daarbij is de heerschappij 
over de oogspieren in hooge mate onvolledig , en kan men , daar de 
oogbewegingen voor een groot deel nog niet geassocieerd zijn , bij 
voorbeeld vaak waarnemen hoe het eene oog onafhankelijk van het 
andere wordt bewogen. Eerst later maken deze atypische en asym- 
metrische oogbewegingen plaats voor de op volwassen leeftijd ge- 
bruikelijken. De pupil vernauwt zich echter terstond wanneer licht 
op de retina valt ; en ditzelfde geldt ook voor de pupil van het andere 
oog. De reflex van de gezichtszenuw op den oculomotorius (de oog- 
bewegende zenuw) is dus aangeboren, en doet beide pupillen op den 
lichtprikkel reageeren. In de allereerste dagen veroorzaakt sterk licht , 
evenals elke sterke plotselinge zintuigsgewaarwording , een gevoel van 
onbehagen ; later echter geven glinsterende voorwerpen aanleiding 
tot vroolijkheid. Als het kind eindelijk in staat is de voorwerpen te 
