360 
LICHTVERSCHIJNSELS IN DEN DAMPKRING 
violetten ring , dan een rooden , vervolgens een groenen , nn weer een 
rooden , dan soms nog een groenen , enz. De tinten zijn onderling 
verschillend en de duidelijkheid neemt zeer snel af. 
Vroeger beschouwde men de kransen en kringen als overeenkomstige 
verschijnselen, en in 1728 verklaarde huygens beide door waterbolletjes 
aan te nemen, welke vaste kernen hadden, die het licht niet door- 
lieten , terwijl dit in het omgevende water gebroken werd. De afwijking , 
die de lichtstralen ondergingen , zou dan afhankelijk zijn van de ver- 
houding der middellijnen van de kernen en van de geheele waterdruppels. 
Noodzakelijk zou deze verhouding voor het grootste deel van de druppels 
dezelfde moeten zijn , en het is zeker niet aan te nemen , dat dit 
inderdaad het geval zou kunnen zijn. Al in 1738 kwam weidler 
er tegen op. 
Vóór huygens heeft descartes getracht deze verschijnselen te ver- 
klaren, door aan te nemen, dat zij hun ontstaan aan in de lucht 
zwevende ijsnaaldjes te danken hadden , terwijl de grootte der ringen 
van den bijzonderen toestand dier naaldjes zou afhangen. 
Men kan de kransen ook kunstmatig en om aardsche lichtbronnen , 
b. v. om een kaarsvlam , doen ontstaan. Zoo nam otto van guericke 
waar , dat wanneer men bij de eerste slagen van de luchtpomp door 
de klok naar een kaarsvlam ziet , deze door een krans omgeven is. 
Bij de eerste slagen toch van den zuiger der luchtpomp ontstaat , zooals 
bekend is, een nevel van waterdamp. 
Musschenbroek zag door het bevroren raam van zijn studeerkamer 
een krans om de maan , die evenwel verdween , toen hij het raam opende. 
Zeer goed kan men het verschijnsel waarnemen , als men door een ruit, 
die bestrooid is met lycopodium , — de sporen van de wolfsklauw , — 
naar een kaarsvlam ziet. Neemt men evenwel b. v. fijn krijt om het 
glas mede te bestrooien , dan ziet men het verschijnsel niet ; waarom 
zal later blijken. 
Eveneens neemt men dergelijke kringen waar, als men door een 
beademde glasplaat naar de kaars ziet. Het binnenste van de krans is nu 
evenwel donker en niet verlicht, zooals bij de proef met het lycopodium. 
Deze verschijnselen bieden ons een grondslag aan om de kransen 
om de maan te verklaren , daar deze geheel overeenkomen met de 
gekleurde ringen , die men waarneemt om het beeld van een kleine 
opening , waardoor lichtstralen vallen. De kransen behooren nu tot de 
verschijnselen , veroorzaakt door de buiging van het licht , welke het 
eerst door grimaldi waargenomen en door newton nauwkeurig onder- 
