362 
LICHTVERSCHIJNSELS IN DEN DAMPKRING. 
Het is gemakkelijk in te zien , dat de lichtsterkte op de verschillende 
punten veranderen moet op dezelfde wijze, alsof alle cilinders van 
een zelfde punt van het golfrond onder verschillende hoeken kwamen , 
en het is duidelijk, dat deze afwisselingen in lichtsterkte ons het 
verschijnsel der kransen geven. 
Licht , dat van een plat golfrond op een zeer groote opening valt , 
plant zich slechts voort in een richting loodrecht op het golfrond. 
Zijn er nu lichaampjes op het golfrond geplaatst, dan heeft men het- 
zelfde als bij tal van kleine openingen , maar nu blijven juist die af- 
wijkingen der trillende deeltjes over, welke tegengesteld zijn aan die, 
welke plaats vinden , wanneer men de schijfjes door openingen ver- 
vangt; omdat de resulteerende afwijking van de trillende deeltjes als 
de opening zeer groot is, nul moet zijn. Daar de lichtsterkte even- 
redig is met de tweede macht van de amplitudines (trillings wijdten) , 
heeft men geheel overeenkomstige verschijnselen. Men behoeft dus slechts 
de ringen te beschouwen , die door kleine openingen , welke alle even 
groot , doch willekeurig verspreid zijn , worden voortgebracht. Om 
evenwel deze omkeering in de oorzaak van het verschijnsel te mogen 
aanbrengen , moet het aantal deeltjes zeer groot zijn. 
Ten einde nu het genoemde verschijnsel te verklaren , moeten wij 
weer gebruik maken van het beginsel van huygens , het welk ik reeds 
bij den regenboog vermeld heb. 1 Men kan nu door een vrij eenvoudige 
beschouwing aantoonen , dat een punt alleen het licht ontvangt van 
dat deel van een golfrond , dat gelegen is in de loodlijn uit het ge- 
geven punt op het golfrond neergelaten. Dit geldt evenwel slechts , 
wanneer wij een groot gedeelte van het golfrond beschouwen ; hebben 
wij daarentegen een klein deel van het golfrond, — in ons geval 
door een kleine opening afgesloten , — dan is dit niet geheel juist meer. 
Elk punt van het ingesloten deel van het golfrond is weer een mid- 
delpunt , waarvan de trilling uitgaat , en nu zullen van elk punt ook 
lichtstralen zich voortplanten , die onderling evenwijdig loopen en ons 
oog bereiken. De wegen , door deze lichtstralen afgelegd , zijn alle 
verschillend , en wij zullen het resultaat van de afwijkingen , die zij 
veroorzaken, waarnemen. Hiervan is weer verschil in lichtsterkte het 
gevolg , dus heeft men maxima en minima van licht. Maxima zullen 
wij hebben , als het verschil der afgelegde wegen voor de lichtstralen , 
afkomstig van de punten het dichtst bij de randen der opening ge- 
1 Album der Natuur 1889, p. 311. 
