368 TWEE NIEUW ONTDEKTE BEENDEKHOLEN IN ZEVEN BE ivGEN. 
de stalaktietvorming sterker en aan het einde hangt eene reusachtige , 
meer dan 3 M. lange , grillig gevormde stalaktiet van de zoldering 
omlaag. Daarachter is de hoogte der grot weêr aanzienlyker , maar iets 
verder vermindert die van 10 M. opnieuw tot 6 M. , ja zelfs tot 4 M. , 
ter plaatse, waar zich een stalagmieten-heuvel van 1 l L M. hoogte 
verheft en waar de stalaktieten ook ’t rijkst ontwikkeld zijn. De oudere 
vormingen zijn door hematiet meest rood gekleurd , terwijl de jongere 
schitterend wit zijn. De diepte der hoofdgrot in haar geheel bedraagt 
105 M. ; de temperatuur is er 8° C. , de lucht is zuiver en geen 
vleermuizen houden er zich in op. 
Onder eene dunne laag druipsteen liggen in ’t gele holenlöss de 
beenderen van den holenbeer, door vroegere overstroomingen onregel- 
matig verstrooid. Ribben , extremiteitsbeenderen , wervels , komen 
tamelijk veelvuldig voor, maar slechts één schedel werd er tot nu toe 
gevonden. 
De beenderen zijn van exemplaren van verschillenden ouderdom en 
verschillend geslacht , die door diluviale watervloeden in de grot zijn 
gespoeld. Overblijfselen van menschen of sporen van eenigerlei bescha- 
ving kon TÉGLas in deze grot niet ontdekken , hoewel op verscheidene 
plaatsen meer dan anderhalve M. diep werd gegraven. 
Het tweede , door tegléis gevonden beenderhol , de grot van Petrosz , 
ligt in het bovendal van de rivier de Strell , ter plaatse , waar de 
Strigy zich van ’t westen plotseling naar ’t noorden keert, en is van 
de spoorwegstations Puj of Krivadna in een halven dag te bereiken. 
Bij het dorp Petrosz helt de weg van beide kanten dieper en dieper 
en vormt tusschen de kalkrotsen een romantisch dal , waardoor de 
Strell stroomt, langs wier oever een smal voetpad loopt. Volgt men 
dit, dan wordt al spoedig eene grot zichtbaar, tot welke men echter 
niet dan met goede voorzorgsmaatregelen kan opklimmen. Hooger nog 
wordt het voortgaan belemmerd door eene stortbeek, »Sipotulu” ge- 
heeten , die uit duizelingwekkende hoogte met donderend geraas in 
de diepte stort. Niet ver van daar begint langs eene steile helling , 
door dicht struikgewas , de moeilijke beklimming van het beenderhol , 
die , onophoudelijk levensgevaarlijk , bijna twee uur duurt. Hoog boven 
den beganen grond , aan den voet van een naakten , loodrechten rots- 
wand bevindt zich eene driehoekige spelonk , door de herders » Gaura 
Pojeni” geheeten. Van buiten zou men allerminst vermoeden hoe- 
veel schoons zij verbergt en hoe belangrijk zij is in paleontologisch 
opzicht, 
