TWEE NIEUW ONTDEKTE BEENDERHOLEN IN ZEVENBERGEN. 
369 
TÉGLas stelt voor, haar Béla v. Inkey te noemen, naar den on- 
vermoeiden onderzoeker der zuidelijke Karpaten langs Zevenbergen’s 
grens en van ’t Zevenbergsche Ertsgebergte. 
Als een mijngang opent zich de spelonk naar de diepte en eindigt 
in een kelderachtig gewelf, waarin reeds eerder eene putvormige holte 
uitkomt. De herders uit den omtrek laten zich langs boomstammen in 
het gewelf neêr ; zoo deed ook Téglés , totdat het hem gelukte , den 
ingang tot de putvormige holte te vinden , die een veel veiliger en 
gemakkelijker toegang vormt. Zoowel de gang als het ruime gewelf zijn 
gevuld met de meest verschillende druipsteenvormingen ; vooral van de 
zoldering van het verwulfsel hangen de grilligste stalaktieten als schilder- 
achtige décoraties omlaag. De langzaam, maar onafgebroken doorsijpelende 
waterdroppels hebben machtige zuilen en monumentale groepen gevormd. 
De grot heeft eene lengte van 91 M. ; de lucht er in is frisch en 
heeft in het achterste gedeelte eene temperatuur van 8° C. , wat over- 
eenkomt met den gemiddelden warmtegraad van de streek , waarin de 
grot zich bevindt. Wat haar ontstaan betreft, behoort zij tot de holen, 
door uitbarsting en instorting ontstaan, ’t Schijnt, dat de vleêrmuizen 
er uit verdreven zijn door de herders , die er bij storm en onweer 
eene schuilplaats in zoeken. Behalve om de rijk ontwikkelde druip- 
steenvormingen , is de grot belangrijk door de overblijfselen van den 
Ursus spelaeus Blumb. , die er in worden gevonden. De beenderen 
liggen in het holenslib van het gewelf, dat 7 M. breed en 15 M. 
lang is. Niet in de grot zelf vonden de dieren , waarvan zij afkomstig 
zijn , den dood ; door groote overstroomingen moeten in vroeger tijd 
de beenderen uit meer verwijderde holen en uit groeven aan de opper- 
vlakte van den bodem meê zijn gespoeld. Immers ook in deze grot 
liggen zij door elkander ; ook hier ontbreken groote beenderen of komen 
althans zeer zelden voor ; terwijl bovendien de gewrichtsknobbels veel- 
vuldig zijn afgeschuurd en er aan alle beenderen breuken , insnijdingen 
en glad geslepen vlakken zichtbaar zijn. Een gevolg daarvan is , dat 
het TÉGLas niet mocht gelukken , ’t volkomen skelet van een kop te 
vinden ; naar de overblijfselen te oordeelen , verbrokkelden alle , ter- 
wijl zij met geweld door den stroom werden meêgesleept. Immers zelfs 
de gevonden kaakbeenderen — tot heden toe vijftien — zijn zóó ver- 
brokkeld , dat zij niet nauwkeurig gemeten kunnen worden , al was 
Teglés ook in de gelegenheid , ze , wat lengte , hoogte , stand der 
tanden en verdeeling aangaat, te vergelijken met de beenderen uit de 
vroeger reeds bekende grotten van Zevenbergen. 
