RELICTEN EN RELICTENMEREN. 
DOOR 
P. GOEDHART. 
(Vervolg en slot van bladz. 194). 
II 
Zooals bleek, verklaart credner, dat het gebruik van den naam 
»Relicten-meer”, door ’t algemeen voorkomen van zoogenaamde relicten , 
onjuiste begrippen doet ontstaan. Toch wil hij dien naam behouden , 
maar slechts voor die meren , die werkelijk ’t reliquie zijn van vroeger 
uitgebreider zeeën en hem niet meer toekennen aan meren , die slechts 
door hunne fauna schijnen te wijzen op een vroeger deel uitmaken 
van de zee. 
Peschel verklaarde in zijn vroeger aangehaald opstel over de stil- 
staande wateren ongeveer alle groote meren van Europa , Azië en 
Noord-Amerika voor relictenmeren, alleen afgaande op hunne fauna, 
zonder aandacht te schenken aan den geologischen toestand van den 
bodem om en in het meer. Het spreekt van zelf, dat, waar credner 
den grondslag van peschels theorie omverwerpt, diens geheele systeem 
ineenzakt, en hij zelf zoo mogelijk iets nieuws moet trachten op te 
te bouwen. We zullen de hoofdzaken van credners nieuwe theorie, 
indien we ’t zoo mogen noemen , hier vermelden. 
Allereerst rust op hem , die de relictennatuur van een meer be- 
wijzen wil, de plicht, om te onderzoeken of het bewuste meer en zijn 
omtrek ooit onder ’t zeewater bedolven zijn geweest. Daarmee is nog vol- 
strekt niet aangetoond , dat het meer een relictenmeer is. Immers , 
het kan ontstaan zpn , nadat de geheele omtrek reeds opgeheven en 
