392 
RELICTEN EN RELICTENMEREN. 
als land bekend was b. v. door instorting. Er moet dus nog bewezen 
worden , dat er reeds een bekken bestond tijdens de bedekking door de zee. 
Meren kunnen meer dan eens onder de zee bedolven zijn geweest. 
Waar dit ’t geval is, hebben we slechts met de laatste onderduiking 
te doen. Over ’t algemeen zullen we te rekenen hebben met jonge 
meren , omdat als regel kan worden aangenomen , dat oude meren 
reeds lang toegeslibt zouden zijn. De meeste meren zijn ook niet 
ouder dan tertiair. 
Waardoor wordt nu de vroegere uitbreiding der zee over de tegen- 
woordige meergebieden bewezen ? 
1° indien de streek, die ’t meer van de zee scheidt, opgebouwd is 
uit marine- vormingen : b. v. nehrungen , koraalriffen , delta-alluviale 
aanslibbingen of jongvulkanische stoffen; 
2° indien de streek , tusschen meer en zee , ofschoon van oude ge- 
steenten , bedekt wordt door jong-marine lagen (in ’t midden van 
Zweden b. v.); 
3° indien de bodem van bekkenvormige streken bestaat uit zee- 
vormingen , waarboven zich brak- of zoetwaterlagen bevinden (in groote 
binnenzeeën). 
Zeer veel der meervormingen genoemd onder 1° kan men nog 
heden zien ontstaan en daaruit heeft men sommige kenteekenen meenen 
te kunnen vaststellen , omtrent een dergelijk ontstaan in vroegere 
tijdperken. 
Als dergelijk kenteeken is ’t vaakst opgegeven : het zoutgehalte van 
sommige steppengebieden. Dit is in zeer vele gevallen een dwaalbegrip. 
Ook op plaatsen , waar nooit de zee hare golven heeft voortgestuwd , 
zijn zoutlagen gevonden. Indien de gesteenten om een depressie zout- 
houdend zijn , zullen beken en stroompjes deze zouten oplossen en ze 
der depressie toevoeren. Is nu het klimaat zoo droog, dat de ver- 
damping den aanvoer overtreft, dan blijft na eenigen tijd het zout 
op den bodem achter. Dit verschijnsel komt zeer vaak in steppen- 
gebieden voor. Hiermede is niet gezegd , dat er geen zouthoudende 
bekkens zijn , die aan de zee hun ontstaan te danken hebben , verre 
vandaar. Ook dit is vaak ’t geval. We meenden slechts hiermede aan 
te duiden , dat in het zoutgehalte van den bodem , geen bewijs ligt 
voor de relicten-natuur van ’t beschouwde gebied. Dat bewijs vindt 
men in de zeedieren en planten mits er geen bewijzen zijn , dat deze 
naar de vindplaats zijn overgebracht m. a. w. in die flora en fauna , 
die op de plaats zelve bestaan heeft. 
