RELICTEN EN RELICTENMEREN. 
395 
gronden zijn afgezet. Het blijkt hieruit, dat de Finnsche »Senke” na 
de palaeozoïscke periode nooit meer door de zee bedekt is geworden 
en dat de eenige veranderingen , die genoemd laagland heeft onder- 
gaan , bestaan in het toeslibben van grootere meren met Newa-leem en 
het rijzen en dalen van den waterspiegel, zooals te zien is uit turf- 
lagen beneden het tegenwoordig watervlak van het Ladoga-meer. 
De geologie spreekt hier dus bepaald uit , dat nooit een verbin- 
ding van Witte zee en Oostzee heeft bestaan langs dezen weg en het 
onmiddellijk gevolg van deze uitspraak is : het verdwijnen der Finn- 
sche meren van de lijst der relictenmeren. 
Wat de verbinding van Oost- en Witte zee betreft, blijft nog de 
mogelijkheid over , dat deze bestaan heeft ten noorden om Finnland 
heen , waar de bodem zoo laag is , dat men in de vorige eeuw uit 
de stroomen van N. W. Finnland naar de Witte zee kon komen. 
Het ligt niet in ons plan een resumé te geven van de wijze , waarop 
credner verschillende meren , vroeger tot de relictenmeren gerekend , 
van die lijst doet verdwijnen. Het bovenstaande werd slechts als 
voorbeeld aangegeven. 
Genoeg zij het , hier te vermelden , dat op geologische gronden 
ook van de lijst der relictenmeren geschrapt worden : 
de Noord-Italiaansche meren ; 
de meren in het Salzach-gebied ; 
de meren van de Zwabisch-Beiersche hoogvlakte ; 
de Zuid-Algerijnsch-Tunesische Schotts ; 
de Doode Zee ; 
het Baikalmeer ; 
de Canadeesche meren ; 
de zoutmeren der Argentijnsche pampa’s. 
Van andere meren hebben wij nog geen juiste kennis o. a. van 
de Donau-Sriang op Borneo, het Nikaragua-meer en meer andere. 
Misschien worden er nog meer bewijzen gevonden , dat peschels be- 
wering : dat alle groote meren in Noord- Amerika , aan de zuidzijde 
der Alpen , in Zweden , Noord-Rusland , Centraal-Azië en Siberië van 
Oceanischen oorsprong zijn , meer een phrase is dan een werkelijkheid. 
Het blijft evenwel waar, dat een aantal van peschels relictenmeren 
wel degelijk tot die klasse van stilstaande wateren gerekend moeten 
worden , ook al weer op geologische gronden. Credner classificeert 
de relictenmeren naar de wijze hunner wording in verschillende af- 
deelingen. 
