WETENSCHAPPELIJK B IJ BLAD. 
NATUURKUNDE. 
Het blauw des hemels en zwart en wit. — Over twee opstellen van e. l. nichols 
in de Transactions of the Kansas Academy X zullen wij hier kortelijk berichten. 
Beide betreffen een spectroskopisch onderzoek. Het eerste van het blauw des 
hemels (p. 111). Na een overzicht van de vroeger dienaangaande geuite meeningen 
bericht de schrijver aangaande zijne eigene uitkomsten. Hij heeft gevonden dat het 
licht, dat van een blauwen, onbewolkten hemel ons oog bereikt, in den spectroskoop 
zich van het directe zonlicht wel eenigszins onderscheidt, maar toch niet meer dan 
dat, hetwelk door een witte oppervlakte, b.v. die van magnesiumcarbonaat , terug- 
gekaatst is. Het blauw des hemels is dus, volgens hem, zuiver subjectief. 
Hel tweede behandelt de kleur van zoogenaamd witte en van dofzwarte oppervlakten, 
op dezelfde wijze onderzocht. Daarbij bleek het zoo even genoemde magnesium- 
carbonaat, in het daardoor teruggekaatste witte licht, het naast aan het ideaal van 
geheel onveranderde terugkaatsing te komen. Dit bevatte slechts zeer weinig meer 
rood en zeer weinig minder blauw, dan het rechtstreeks opgevangene. Daarmede 
vergeleken vertoonen andere witte stoffen, zooals b.v. wit carton en gips, meer of 
minder sterk uitkomende bijmengselen van blauw. 
Aan het »neutrale zwart” komt het lampenroet ’t meest nabij. De kleuren der 
beide einden van het spectrum worden daardoor slechts een weinig sterker lerug- 
gekaatst dan die van het midden. Zijn kleur kan dus als »sterk afgedempt purper” 
worden aangeduid. ln. 
Over de veranderingen in afmeting, werke het magnetiseeren teweegbrengt 
in staven van ijzer en andere metalen, heeft shelford bidwell {Proceedings 
Royal Society London XXXXIII, p. 406) een opstel in het licht gezonden. 
Daarin vermeldt B. ten eerste dat ijzeren ringen, waaromheen draadspiralen waren 
gewonden, bij het doen gaan en bij het doen ophouden van een El. stroom in 
deze laatsten, veranderingen van hunne middellijn vertoonden, waaruit men de ver- 
lenging en verkorting van het ijzer, als staaf beschouwd , kon berekenen. Deze kwamen 
1 
