6 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
bloed van verschillende visschen onderzocht, een druppel van het geel, met blauw- 
achtig witten weerschijn , • gekleurde bloedserum van eene Muraena (M. helend) op 
de tong, en ondervond daarbij een scherp, brandend gevoel, gevolgd door eene 
overvloedige salivatie en eene vrij aanmerkelijke belemmering bij het slikken. Het- 
zelfde nam hij waar van het bloedserum van den gewonen aal ( Anguilla vulgaris ). 
Dit gaf hem aanleiding om , te Turin teruggekeerd , de vergiftige eigenschappen van 
het bloedserum van den Muraenoïden te bestudeeren. Injectiën van die bloedwei 
werden verricht op kikvorschen, konijnen, muizen, cobaya’s, duiven en honden, — 
steeds met het gevolg dat bijna oogenblikkelijk de ademhaling hijgend werd, waarop 
ongevoeligheid, hevige stuiptrekkingen, vertraging van den hartslag, eindelijk stil- 
stand van de ademhaling en de dood volgden. — Het behoeft geen verwondering 
te baren, dat men nooit na het eten van aal verschijnselen heeft waargenomen die 
op vergiftiging wezen. Wij weten immers dat zoodanige giftige stoffen , als b. v. het 
vergift van adders, alleen dan schaden, wanneer zij in het bloed gebracht worden. 
Men kan het vleesch van adders zonder gevaar eten ; het maakte zelfs in vroegere 
tijden een bestanddeel uit van de Theriaca Andromachi, een zeer samengesteld ge- 
neesmiddel, dat o. a. als tegengift grooten naam had {La Nature , 8 Sepl. 1888, 
pag. 230.) D. L. 
Sperma ceti. — Algemeen werd totdusver aangenomen dat de witte vetstof, die 
men Walschot of Sperma ceti noemt, zooal niet volstrekt uitsluitend, toch bijna ge- 
heel verkregen werd uit eene groote holte voor aan den schedel van den zoogenaamden 
Potvisch {Phgseter macrocephalus ). Thans deelt E. POUCHET, die op de Azoren de 
jacht op potvisschen bijwoonde, mede, dat de Sperma ceti een samenstellend deel 
uitmaakt van het vet der Cetaceëen in het algemeen. De traan der eigenlijke wal- 
visschen bevat er zeer weinig van, — des te meer die van den potvisch in al zijne 
lichaamsdeelen, tot dat uit de beenderen toe, ofschoon het wel kan wezen, dal het 
vet van de bovenbedoelde holte (Cash) er rijker aan is. {La Nature 8 Sept. 1888 , 
pag. 225.) D. L. 
PHYSIOLOGIE. 
Het ontstaan van adipocire. — Sedert lang is bekend, dat vleesch onder som- 
mige omstandigheden een eigenaardige omzetting kan ondergaan , waarbij een vet- 
achtige substantie ontstaat, die onder den naam van adipocire bekend is. Aan slecht 
bewaarde anatomische praeparaten en aan half vergane lijken is deze omzetting niet 
zelden waargenomen. Daar het adipocire hoofdzakelijk uit vetzuren bestaat, heeft men 
hierin steeds een bewijs gezien van de mogelijkheid van het ontstaan van vet uit 
eiwit. Een nauwkeuriger onderzoek omtrent de adipocirevorming ontbrak echter nog. 
Lehmann heeft zich nu onlangs hiermede bezig gehouden en van zijne bevindingen 
verslag gedaan in de Sitzungsberichte der Würzburger phgsikalisch- medicinischen Ge- 
sellschaft. 1888. n°. 2. Hij nam twee stukken zuiver paardevleesch , waarin met het 
