18 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
dat, indien die sterren veranderlijk zijn, dit alleen daaraan is toeteschrijven , dat 
twee zwermen, wier middelpunten op geringen afstand van elkaar liggen, in botsing 
komen op de oogenblikken waarop een maximum van helderheid intreedt. 
Bat Mira thans in haar maximum is heeft hem de gelegenheid gegeven deze 
hypothese aan haar licht te toetsen ; hij heeft inderdaad gevonden , dat de meerdere 
helderheid van dat licht is toeteschrijven aan een sterkere uitstraling der koolstof, 
die men met behulp van een middel matigen kijker en een spectroscopisch oculair 
van maclean kon constateeren. ( Acad . des Sciences de Paris. Séance du 26 nov. 1888). 
Phobos en Dei mos. — Had de heer dubois in Augustus 1.1. de meening te 
kennen gegeven , dat de bovengenoemde satellieten van Mars oorspronkelijk kleine 
planeetjes zijn, die door de aantrekking van Mars in hare nabijheid zijn gebracht 
en gehouden , en verklaart hij het daaruit , dat de twee satellieten voor het eerst 
in 1877 zijn gezien, thans toont de heer poincaré aan, dat zoodanige onderstelling 
niet kan worden toegelaten. Volgens zijne berekening zou zulk een satelliet, na 
eenige omwentelingen, de planeet weder moeten verlaten en zou de groote as van zijn 
baan dan driehonderdmaal zoo groot worden als die van de baan van Deimos. 
(Acad. des Sciences de Paris. Séance du 3 décembre 1888). v. d. v. 
Waarnemingen betreffende Jupiter. — Vol. XLIX van de Mémoires couronnès 
der Belgische Academie van Wetenschappen bevat een serie waarnemingen betreffende 
de planeet Jupiter, door dr. terby te Leuven gedaan in de jaren 1882 — 1885. Deze 
serie is een vervolg op die, welke in vol. XLVII werd gepubliceerd en zal spoedig 
gevolgd worden door eene, die waarnemingen gedurende 1887 omvat. 
Eens, den 16 len Februari 1884, zag terby de schaduw van een satelliet gaan 
over een helder witte vlek op de oppervlakte der planeet. Die schaduw was vol- 
komen zwart , hetgeen bewijst , dat die vlek zelf niet op waarneembare wijze licht- 
gevend was. v. d v. 
NATUURKUNDE. 
Bismuthdraad als meetmiddel voor magnetische velden. — In het Electro- 
technische Zeitschrift IX, S. 340 deelen lenard en howard de wijze mede, 
waarop zij dit draad tot zulke metingen gebruiken. Het wordt verkregen door per- 
sing van gesmolten bismuth in een glazen buis, welke bij het vast worden van het 
metaal door de deze steeds vergezellende uitzetting daarvan springt. Zulk een draad, 
van omstreeks een meter lang, wordt tot een vlakke spiraal gewonden (? Referent), 
die omstreeks 2 cM middellijn en 2 mM. dikte heeft. De windingen dier spiraal zijn 
zoo gericht dat, bij het doorleiden van een stroom, deze in elke winding een richting 
heeft, tegenovergesteld aan die der naastaanliggende, zoodat de spiraa. inductievrij 
