WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
27 
enz. in opgelosten toestand in ionen ontleed zijn, terwijl geen werking van vrij kalium 
plaats heeft, uit den weg te ruimen door te wijzen op een aantal voorbeelden, waarin 
de scheikundige affiniteit door elektrische toestanden aanmerkelijk gewijzigd wordt 
(zink, dat met de positieve pool van een galvanisch element van eene voldoende 
elektrornotorische kracht verbonden is, werkt b. v. niet op zoutzuur) en door de 
herinnering, dat bij elektrolyten elektrostatische ladingsverschijnselen binnen zeer 
korten tijd en verplaatsing der ionen langzaam geschieden , zoodat reeds van te voren 
de ionen aanwezig moeten zijn. 
De reeds sinds lang door ostwald bepaalde affiniteitscoëfficienten van zuren, on- 
geveer evenredig met het geleidingsvermogen voor elektriciteit, drukken als het 
ware in cijfers uit, voor hoeverre die zuren in ionen ontleed zijn. Of de mate der 
ontleding ook in rechte evenredigheid staat met de scheikundige werkzaamheid, die 
de zuren vertoonen , dit hangt van den aard der werking af; zijn alleen de vrije waterstof- 
ionen daarvoor noodig, dan zullen zuren, die even sterk gedissocieerd zijn, even 
sterk werken. Uit de dissociatietheorie leidt ostwald de volgende door proefneming 
gevonden regels af : 
»het molekulair geleidingsvermogen van alle elektrolyten neemt toe met den graad 
van verdunning der vloeistof en nadert tot eene maximum-waarde;” 
» bij aequivalente hoeveelheden van zuren is deze maximumwaarde ongeveer de- 
zelfde; dit is ook het geval bij aequivalente hoeveelheden van basen en bij aequi- 
valente hoeveelheden van zouten;’ 5 
»deze maximumwaarden kunnen voorgesteld worden als de som van twee groot- 
heden , waarvan de eene van den positieven en de andere van den negatieven ion 
afhangt 
»de laatste regel geldt niet voor sterkere oplossingen ?an elektrolyten , voor zwakke 
zuren en zwakke basen 
»bij toenemende verdunning van oplossingen van slecht geleidende elektrolyten 
neemt het geleidingsvermogen zeer snel toe;” 
»het molekulair geleidingsvermogen neemt bij alle éénbasische zuren en alle één- 
zurige basen volgens denzelfden regel toe.” 
s. akrhenitjs ( E . I. 284 — 295) beredeneert ook, dat verscheidene vroeger proef- 
ondervindelijk gevonden regels uit de dissociatie-theorie kunnen worden afgeleid. Zoo 
de berekeningen van het geleidingsvermogen van mengsels van zuren voor het geval, 
dat het geleidingsvermogen van isohydrische oplossingen van die zuren bekend zijn. 
Met isohydrische oplossingen worden bedoeld zoodanige oplossingen , waarvan het 
geleidingsvermogen of de elektrolytische dissociatie bij het vermengen niet verandert ; 
uit de vergelijking volgt, dat dit voor twee zuren het geval is, wanneer zij in de 
volumen-eenheid evenveel gedissocieerde waterstof bevatten. Ten tweede wordt ge- 
wezen op de vermindering in snelheid der verzeeping, wanneer hierbij ammonium- 
zouten aanwezig zijn, terwijl niet-geleiders, als methylalkohol , een dergelijken invloed 
niet uitoefenen. Kalium-, natrium- en ammoniumzoulen van éénbasische zuren oefenen , 
