WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
29 
makkelijk oplossen. Mangin heeft mi doorsneden met dit reagens uitgetrokken on 
bevonden, dat, na verwijdering der cellulose, zelfs in de jongste wanden pectose over- 
blijft. Deze stof wordt door haematoxyline en aluin violet gekleurd. De allerjongste 
celwanden , en dus ook de zoogenoemde primaire of grens-laag der oudere wanden, 
bestaan uit zuivere pectose, onvermengd met cellulose; de volgende lagen bestaan 
uit een mengsel van beide stoffen. Celwanden, die nagenoeg geheel uit cellulose be- 
staan, zooals die van het katoen, zijn zeer zeldzaam. 
Vruchtengelei ontstaat uit pectose; daarbij laten de cellen elkander los, daar de 
pectose in eene oplosbare modificatie overgaat. Vele celwanden verslijmen op deze 
wijze, voordat zij ook slechts een spoor van cellulose bevatten. Ook voor de afzet- 
ting van cutine in celwanden schijnt de cellulose niet noodzakelijk te zijn ( Coniptes 
rendus 1888 2 Partie). D. v. 
Zuigwortels van Rhinanthus. — l. koch, die vroeger de saprophytische haustorien 
van Melampyrum bestudeerde (Bijblad 1888, blz. 22), onderzocht thans de over- 
eenkomstige organen van het parasietische geslacht Rhinanthus. De haustorien zijn 
kleine aanzwellingen , die de dunne wortels der voedsterplanten — bij voorkeur 
granen en grassen — omvatten, waarna hel centrale deel van het zuigorgaan zich 
in deze wortels inboort, om daaraan het benoodigde, stikstofhoudende voedsel te 
ontnemen. Een innige aaneengroeiing van den wortel van den parasiet met dien der 
voedslerplant wordt daarbij waargenomen. 
Zaait men zaden van Rhinanthus in bloempotten met. tuinaarde, zoo komen 
zij rijkelijk op. Bij gebreke van een voedsterplant hechten zij zich met de zuigwor- 
tels aan elkander, en nu ontstaat een strijd, waarbij ten slotte het krachtigste 
exemplaar zich ten koste van alle andere ontwikkelt en het zoodoende tot bloeien 
brengt. Doch het blijft toch zeer klein en tenger. Zaait men de zaden echter tus- 
schen gras, zoo ontwikkelen de planten zich normaal (Jahrb. f. wiss. Bot. Bd. XX 
blz. 1). D. v. 
PHY SIOLOGIE. 
Münchhausen in de hersenphysiologie. — De Naturwissenscha/tlich-Tech- 
nische Umschau discht het volgende, niet onvermakelijke verhaal op (IV, 48). In 
de te New-York verschijnende »Ti'ibune” komt een opstel voor van den anatoom 
K.OCKWOOD over eene physiologische ontdekking, die onder de mannen van het vak 
groot opzien heeft gebaard. Bij gelegenheid van de sectie van het lijk van graaf 
borenski, vroeger doceut te Miinchen, beroemd taalkenner, vooral van de oud- 
Aegyptische en Aziatische talen , vond men het benedenste gedeelte van de voor- 
hoofdskwab der groote hersenen links zeer sterk uitpuilend. Men weet, dat hier het 
centrum gelegen is voor het menschelijk spraakvermogen. Bij nader onderzoek bleek, 
