WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
35 
vertoont deze zich niet. De stof, waaruit deze platen bestaan , heeft geen invloed. 
Een glasplaat is zeer geschikt. De stroomsterkle van de batterij, die het apparaat 
doet werken, heeft evenmin invloed. De afmetingen van den condensator, de aard 
en werking des stroombrekers, de elektroden, waartusschen de vonk overspringt, 
hebben invloed alléén op de grootte der figuren. Het aantal der strepen richt zich 
naar den aard der poeders, die tot het bestuiven zijn gebezigd. Kiezelztmr ver- 
toont de meeste, kalk en ijzervijlsel de minste daarvan. 
Zoo bericht e. h. cook in het Philosophical Magazine (5) XXVI, p. 291, en 
geeft daarbij de redenen op, die hem zijns inziens recht geven om te beweren dat 
deze figuren niet aan eene beweging der omringende lucht door de vonk zijn toe 
te schrijven. Ln. 
De elektrische weerstand van zeer verdunde lucht. — In tegenspraak met 
varley’s bevinding, volgens welke, nadat de polarisatie der elektroden overwon- 
nen is, gassen de wet van Ohm volgen, heeft wesendonck thans waargenomen, 
dat in een lange vacuum-buis de afstand der elektroden geen invloed uitoefent op 
den weerstand. ( Wiedem . Ann, V XXXY, pag. 450). v. n. v. 
SCHEIKUNDE. 
Diamid of hydrazin. In het Journ. für prakt. Chem. ( Neue Folge 39, 27 — 58) 
maken TH. CURTIUS en R. jay melding van een aantal zouten van het met ammonia 
homologe diamid of hydrazin N 2 H 4 . Op drieërlei wijze komen zij tot van die base 
afgeleide verbindingen: door ontleding van triazo-azijnzuur bij het koken met minerale 
zuren, waarbij het genoemde zuur met water zuringzuur en diamid vormt, door 
reduktie van aethers van diazo-azijnzuur met zinkstof en azijnzuur of in eene alkalische 
oplossing met aluminium of zinkvijlsel , eindelijk door de ontledende werking van 
water op de addilieprodukten van diazo-azijnzure aethers en aethers van onverzadigde 
zuren (b. v. fumaarzuur en kaneelzuur). 
Van de diammoniumzouten schijnen de meeste isomorph met ammoniumzouten. 
Van de hier genoemde zouten (met zoutzuur, met zwavelzuur, met mierenzuur, met 
azijnzuur, met zuringzuur, met salpeterzuur en met koolzuur) is alleen het sulphaat 
moeielijk in water oplosbaar. Het zout met twee molekulen HC1 kristalliseert in 
regelmatige oktaëders, is bijna onoplosbaar in heelen absoluten alkohol, begint bij 
160° eene molekule HC1 te verliezen, vormt met platinichloride in eene zure op- 
lossing geen dubbelzout ten gevolge van zijne reduceerende werking, waardoor het 
platinichloride tot plalinocbloride gereduceerd wordt. Het zout met ééne molekule 
HC1 wordt bij 240° in ammoniumchloride, stikstof en waterstof ontleed. 
Hydrazin is op zichzelf nog onbekend, is waarschijnlijk een gas of eene vloeistof 
met laag kookpunt; met water of met waterdamp vormt het onmiddellijk met ééne 
