WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
37 
de slijmlaag op alle voorwerpen, waarop zij liggen, kleven. Na korte regenbuien 
kan men ze dientengevolge overal op de bladeren en stengels der planten, zelfs in 
de vruchten, vastgeplakt vinden. 
De zaden bereiken dus bij deze planten den grond op eene zeer ongewone, en 
voor hunne verspreiding ongunstige wijze ( Botanisch Jaarboek I 1889, blz. 91). 
De huidmondjes der grassen en cypergrassen. — Deze bestaan niet, zooals 
andere huidmondjes, uit twee, maar uit vier naast elkaar geplaatste cellen. De twee 
middelste hebben den vorm van twee halters, die naast elkander liggen; de beide 
andere sluiten daaraan aan de buitenzijde aan. Tusschen de beide halters blijft dus 
een wijde spleet open. De verdikte uiteinden dezer beide cellen zijn nu zóó inge- 
richt, dat zij bij verlies van water smaller worden, en wel zóó sterk, dat de spleet 
daardoor niet alleen vernauwd, maar geheel gesloten wordt. Nemen zij weder water 
op , zoo openen zij de spleet weder. 
Schwendener, die dezen bouw bestudeerde, toont verder aan, dat het mecha- 
nisme der bewegingen, hoe groot ook schijnbaar de afwijkingen zijn, toch in be- 
ginsel hetzelfde is, als bij de overige planten ( Sitzungsber . d. K. preuss. Akademie 
d. Wiss. Berlin VI 1889, p. 65). d. v. 
BACTERIOLOGIE. 
Bacillus thermophilus. — De heer miqtjel ontdekte in den grond en in wateren 
een bacil, die gedijt bij eene temperatuur, hooger dan 70° C. , — eene temperatuur, 
waarbij dierlijke cellen vernietigd worden, waarbij de hand brandingen bekomt, en 
albumine en bloedserum stremmen ( Revue scientifique, 5 Janv. 1889 pag. 27.) 
D. L. 
PHYSIOLOGIE. 
De functie van de schildklier. — De heer munk te Berlijn heeft verscheidene 
proeven betreffende de functie der glandula thyreoidea verricht, en daar de afbin- 
ding van den steel van dit orgaan, gevolgd door ontaarding en atrophie, geen 
nadeel voor de gezondheid van het dier medebrengt, komt hij tot het besluit, dat 
de dood ten gevolge van de heelkundige extirpatie der schildklier aan secundaire 
beleedigingen is toe te schrijven, en dat die schildklier zelve van geen nut voor 
hel leven is. Sterven' de dieren na de afbinding, dan komt dit daarvan, dat die 
afbinding onvoldoende is geweest, dat de circulatie in de klier zich hersteld heeft, 
en de oorzaak is geworden van zekere bepaalde stoornissen. ( Revue Scientifique, 
22 Dec. 1888, pag. 810.) D. l. 
