WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
43 
verkoelt bij het weder meer lichtend worden daarvan. Dit werd waargenomen aan 
een staalstaaf, waarin eene kleine holte was geboord om de soldeerplaats van een 
tbermo-elektrisch element platina-koper op te nemen, dat met een galvanometer was 
verbonden, 
4°. De temperatuur bij het plotseling donkerder worden van een zich verkoelenden 
draad is hooger dan die, waarop deze weer helderder wordt. Ln. 
Opslorping van waterstof door nikkel. — Een nikkeldraad uit den handel, 
0,625 mM. dik, absorbeert, als negatieve elektrode in weinig gezuurd water , waterstof 
zeer langzaam , maar toch, als men de proef lang genoeg voortzet, in ruime hoeveelheid. 
In eene stroombaan , bestaande behalve uit de batterij uit twee achter elkaar verbondene 
voltameters , waarvan de eene een gewone met twee plalina-elektroden en de andere 
een met platina-cathode en nikkel-anode, bleek, dat na ongeveer 200 uren stroomsluiting 
het nikkel een volumen waterstof had opgeslorpt, vrij wel 100 malen grooter dan 
het zijne. Van vooraf bereide, droge waterstof neemt een daarin gedompelde nikkel- 
plaat niets op. Zoo berichten bellati en lussana in de Acta van het Koninklijk 
Venetiaansch Instituut (6) VI pag, 1567. Ln. 
De snelheid van het geluid in metalen. — Langs tweederlei wegen, die volgens 
de theorie tot eenigszins verschillende uitkomst moeten leiden, bepaalde de heer 
MEK.CADIEB de snelheid, waarmede in koper, staal, platina, goud en zilver het 
geluid zich voortplant. 
Hij berekende die namelijk naarde waargenomen verlengingen, welke dunne metaal- 
draden onder steeds toenemende belastingen binnen de grenzen hunner elasticiteit 
ondergaan en hij leidde die ook onmiddellijk af uit het aantal trillingen. 
Het verschil bedroeg, naar deze onderzoekingen, van 1 lot 3 percent van de ge- 
middelde waarde der voortplantings-snelheid. ( Acad . des Sciences de Paris. 18 février), 
v. d. v. 
SCHEIKUNDE. 
Het bedrag der dissociatie in ionen berekend langs physiologischen weg. 
De uitbreiding van de wet van avogadko op vloeistoffen heeft geleerd, dat, wanneer 
van verschillende stoffen de oplossingen dezelfde dampspanning en hetzelfde vries- 
punt hebben, zij ook denzelfdcn osmotischen druk uitoefenen. Zijn de molekulen (zooals 
bij niet-geleiders het geval is) in die oplossingen niet in ionen ontleed, dan bevatten 
zulke isotonische oplossingen een gelijk aantal molekulen en kan uit de concentratie 
van zulk eene oplossing het onbekende molekulairgewicht eener verbinding berekend 
worden. Waar dissociatie in ionen aanwezig is, kan de bepaling der sterkte van isoto- 
nische oplossingen leiden tot de kennis van het bedrag der dissociatie. De osmotische druk 
is dan namelijk evenredig met de som van het aantal der vrije ionen en van de 
nog niet ontlede molekulen. 
