WETENSCHAPPELIJK 131 J BLAD. 
45 
Vrijworden van stikstof bij ontleding van organische stoffen — Tn. schloesing 
heeft de hoeveelheid stikstof bepaald, die als zoodanig vrij wordt bij langzame ont- 
leding van verschillende stoffen. De laatste bevonden zich in eene ruimte, waarheen 
in alle gevallen op één na voortdurend zuurstof werd gevoerd; de lucht werd onder- 
zocht, voordat en nadat zij rnet de organische stof in aanraking kwam. Droge snij- 
boonen gaven 2 pet. van haar stikstof als vrije stikstof af, Aspergillus niger 1,8 pet. , 
roquefort- kaas 2,9 pet., tong (visch) 1,3 pet. en paardemest 0,8 pet. Deze getallen 
zijn lager dan die welke reiset vroeger vond; volgens schloesing ligt dit hieraan, 
dat hij de ontleding veel verder, ja bijna soms volkomen, liet plaats hebben. 
( Compt . rend. CVII1 , 252). 
De vorige aflevering van de Compt. rend. bevat eene uitvoerige beschrijving van 
den toestel, waarin deze proeven uilgevoerd werden. d. v. c. 
PLANTKUNDE. 
Diktegroei der celwanden. — Nog steeds is de oude strijd tusschen intussus- 
ceptie en oppositie niet uitgestred( n. Aan de eerste zijn de feiten, die haar schenen 
te steunen, ontvallen-, voor de laatste zijn de argumenten toegenomen, doch deze 
hebben steeds op bijzondere gevallen betrekking. Een nieuw argument is onlangs 
door zacharias in het veld gebracht, daar het hem gelukt is, den groei van een 
celwand onder hel microscoop rechtstreeks waar te nemen. Fin geldt de wortelharen 
van een kranswier ( Chara foetida). Snijdt men een stuk van den stam van deze 
plant af, en plaatst dit in water, zoo maakt het uit de knoopen gemakkelijk wortel- 
haren. Brengt men nu het geheele voorwerp zóó op de tafel van het microscoop, 
dat men den top van het haar kan waarnemen , dan groeit deze top niet op de 
gewone wijze voort, maar begint zijn wand op eene eigenaardige manier te ver- 
dikken. Deze verdikking bereikt in enkele uren een zeer aanzienlijken graad. Zij 
treedt meestal eerst als fijne korreltjes van cellulose op, die allengs uitgroeien tot staafjes, 
die, dicht aaneengesloten, loodrecht op den ouden wand staan. Eerst ligt tusschen 
deze nog protoplasma, doch dit trekt zich allengs terug, en de staafjes smelten tot 
eene homogeene laag samen. Van een uittreden van de in het protoplasma voor- 
handene korreltjes, ten behoeve van den aanleg der nieuwe cellulose-laag, is niets 
te bespeuren. 
Hier wordt dus zonder twijfel eene nieuwe laag tegen den ouden celwand aan 
afgezet (pringsheim’s Jahrbücher für wiss. Botanik XX, blz. 107). d. v. 
De afzetting van zuringzure kalk in de bladeren. — Talrijke planten brengen 
in bizondcre cellen en weefsels zuringzuur voort, en binden daarmede een gedeelte 
van de kalk, die door de woriels opgenomen is. Men vindt de zuringzure kalk dan 
meestal als fraaie kristallen of kristalgroepen op bepaalde plaatsen afgezet. Door 
sommige schrijvers is de meening geuit, dat dit zout, trots zijne uiterst geringe 
