50 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Zij roesten in ’t begin door den waterdamp en de zuurstof der lucht, als elk 
ander ijzer. Maar als een trein daarover heengaat, verbindt zich, onder de ver- 
eenigde werking der drukking en der wrijving, de vooraf gevormde roest met het 
ijzer tot wat men een magnetisch ijzeroxyde zou kunnen noemen, dit maakt door 
een elektrische werking het daaronder liggende ijzer passief en behoedt het dus tegen 
verdere oxydatie. 
Hij heeft getracht de juistheid dier verklaring door proefnemingen te bevestigen. 
Daartoe heeft hij ijzeroxydhydraat met ijzerplaten onder eene drukking van 1000 
tot 1200 dampkringen samengeperst. Was het oxyd droog, dan verkreeg men geen 
spoor van reactie. Maar werd het te voren bevochtigd , dan werd het op de aanrakings- 
plaats met het ijzer zwart en hechtte zich aan het metaal. De quantitatieve analyse 
toonde hierbij de aanwezigheid van magnetisch ijzeroxyde aan. Ln. 
Het electrochemisch aequivalent en de stroomsterkte. — Wanneer men het 
electrochemisch aequivalent der stroomsterkte voor deze als maat wil aanwenden, 
dan zou de grootste nauwkeurigheid moeten worden bereikt door middel van de 
analyse van kwikzouten , daar toch kwik 200 en zilver, dat men gewoonlijk bezigt, 
slechts 108 tot electrochemisch aequivalent heeft. Maar als men twee voltameters 
in een zelfden stroom opstelt, waarvan de eene een oplossing bevat van een kwikzout 
en de andere eene van salpeterzuur zilver, dan komt men niet altijd tot dezelfde 
verhouding tusschen de gewichten der neergeslagen metalen. Altijd is het gewicht 
van de kwik betrekkelijk te gering en dit verschil kan zelfs, als men met zwakke 
stroomen werkt, nog 1 a 2 percent bedragen. 
De heer potier , zich van deze onregelmatigheid rekenschap willende geven , 
heeft bevonden dat van eene streng nauwkeurige electrolytische meting der stroom- 
sterkte slechts dan sprake zijn kan, wanneer de electroden volstrekt geen polarisatie 
vertoonen. Nu neemt men algemeen aan dat aan deze voorwaarde is voldaan, als 
die electroden bestaan uit het metaal, dat men wil neerslaan en dit is, volgens de 
onderzoekingen van den heer potier , niet steeds het geval. ( Acad . des Sciences de 
Paris. Séance du 25 février ’89). v. d. V. 
De verlichting van parabolische waterstralen. — De heer bechmann, als 
hoofdingenieur hij de publieke werken te Parijs belast met het verlichten van 
verscheidene parabolische waterstralen op het terrein der aanstaande groote tentoon- 
stelling, meende daartoe de inrichting te bezigen, door colladon in 1841 aan de 
hand gedaan. 
Zooals men weet, ontspringt de straal in COLLADON’s toestel uit een cirkelvormige 
ppening in een der zijwanden van een parallelopipedischen bak en wordt die van 
binnen verlicht door middel van een convergeerenden lichtbundel, die in den met 
water gevulden bak dringt door een lens in den tegenoverstaanden zijwand. Hij 
meende dal, om hetzelfde effect te verkrijgen bij stralen van groote afmeting, het 
