wetenschappei.uk bijblad. 
53 
In do spermatozoïden der lioogere Cryptogamen ontbreken de kleurstoflichamen en 
is de kern zóó groot, dat het overige protoplasma daar rondom slechts door reagentiën 
zichtbaar gemaakt kan worden. Deze en andere spermatozoïden zijn uitvoerig onder- 
zocht en afgebeeld door L. GUIGNARD in de drie eerste afleveringen van het nieuwe 
tijdschrift: Revue générale de botanique. d. v. 
Een nieuw geval van symbiose. — Een van onze meest gewone levermossen, 
Frullania dilatata , dat als een bruin mosachtig overtreksel op de stammen van 
iepen en andere hoornen groeit, heeft aan de bladeren kleine zakjes, die aan de 
onderzijde der takken gelegen zijn. Elk blad draagt één zoodanig aanhangsel. In 
deze zakjes leeft een raderdiertje, Callidina symbiotica , dat elders niet werd aan- 
getroffen, doch in deze zakjes nooit schijnt te ontbreken. Gedurende regenbuien wordt 
de geheele zode met water doortrokken en kunnen de diertjes hierin vrij rond zwemmen; 
hij droogte behouden de zakjes langen tijd een voldoende hoeveelheid water voor 
haar leven. En bij langdurige droogte trekken de Callidina’s zich in hare woningen 
terug en drogen met deze uit, om bij eene latere bevochtiging weer te herleven 
(. Nature Vol. 39 N°. 1010 blz. 440.) d. v. 
PHYSIOLOGIE. 
De afscheiding van zwavelzuur door zeeslakken. — In 1854 ontdekte troschel, 
dat een in de Middellandsche zee levende slak, Dolium galea, een sterk zwavel- 
zuurhoudend vocht afscheidde. Later werd diezelfde afscheiding ook bij andere zee- 
slakken (Tritonium , Pleurobranchus , etc.) gevonden. Sedert is gebleken, dat dat 
vocht ontstaat in twee groote klieren, die ter weerszijden van de maag liggen en 
door twee lange, langs den slokdarm opstijgende uitloozingsbuizen in de mondholte 
wordt uitgestort. Het gehalte aan vrij zwavelzuur varieert van 2 tol 4 procent. 
Welke is nu de beteekenis van dat vocht voor het leven van het dier? Met de 
beantwoording dezer vraag heeft semon zich onlangs bezig gehouden, en van zijne 
bevindingen verslag gedaan in het Biolog. Centralblatt , IX , n° 3. 
Het zwavelzuur strekt niet om de slakken het boren in kalkrotsen te vergemakke- 
lijken, want de slakken bij welke deze afscheiding is waargenomen, boren niet in rotsen. 
Een tweede mogelijkheid zou zijn , dat het zuur als verdedigingsmiddel tegen vij- 
anden diende. Het is waar, dat de dieren het vocht kunnen uitspuiten, doch zij 
doen dit alleen als zij zeer sterk mishandeld worden , en om vijanden te kunnen 
afweren, zou het ook bij geringere prikkels moeten worden uitgespoten. Bovendien 
is bij een zeedier een zuur vocht al een vrij ongeschikt wapen, want het omringende 
water zal terstond het zuur oneindig sterk verdunnen. 
De meening van panceri, dat het zwavelzuur een excreet zou zijn, een stofwisse- 
lingsproduct, vergelijkbaar met het ureum bij hoogere dieren, steunt op geen enkel 
feit. Het zou dan ook vreemd zijn, dat die zwavelzuurklieren slechts bij enkele dier- 
