54 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
soorten voorkomen. Men zou ze dan bij veel meer vervvanle vormen, bij wie men 
toch gelijksoortige stofwisselingsprocessen mag verwachten, moeten vinden. 
Speelt dan het zure vocht een rol bij de spijsvertering? Schijnbaar pleit hier wel 
iets tegen. Vooreerst, dat de klieren vlak naast de maag liggen en toch hun product 
(zooals men anders in dit geval zou verwachten) niet in de maag uitstorten, maar 
op vrij grooten afstand in de mondholte. En ten andere, dat bij het vocht geenerlei 
fermentatieve werking, zooals die bij verteringssappen noodig is, noch tryptische, 
noch peptische, noch amylolytische werking is aangetoond. 
Toch heeft het zuur wel degelijk beteekenis voor de voeding. De slakken, 
waarvan hier sprake is, voeden zich met holothurien , zeesterren, kalksponzen enz., 
allen dieren in wier weefsels, naaldjes, pijltjes enz. van koolzure kalk, zoogenaamde 
spicula, rijkelijk aanwezig zijn. Die spicula zullen eensdeels als steunsels voor de 
weefsels knnnen dienen , anderdeels zullen de scherpe harde lichaampjes de dieren , 
waarin zij voorkomen, minder eetbaar maken en dus eenigszins tot bescherming 
dienen. 
Semon ging nu in het zoölogisch station te Napels na, wat er gebeurt, als een zeeslak 
(een Tritonium b. v.) een holothurie of een zeester verslindt, en kon daarbij aan- 
toonen, dat de kalkspicula door het afgescheiden zwavelzuur werden aangetast en 
in een brij van zwavelzure kalk werden omgezet, die de digestie der organische 
bestanddeelen niet verder belemmerde. Hierdoor wordt levens begrijpelijk, waarom 
het zure vocht niet in de maag, maar in de mondholte wordt uitgestort; het zwa- 
velzuur maakt het vermalen en fijnmaken der kalkhoudende weefsels door de vijl- 
vormige wrijfplaat der slakken gemakkelijk. 
Terwijl dus door Semon op deze wijze de vraag, waartoe het zwavelzuur in dit 
geval dient, zeer bevredigend is beantwoord, blijft het andere nog gewichtiger 
vraagstuk, hoe het komt dat deze slakken zwavelzuur afscheiden van een concen- 
tratie die in ’t algemeen op dierlijke weefsels verwoestend werkt, nog volkomen 
onopgelost. D. H. 
METEOROLOGIE. 
Over eene omstreeks 26daagsche periode in het voorkomen van onweders 
handelt VON bezold ( Sitzungsberichte der Berliner Akademie XXXVI). Uit een 
veeljarig register der onweders in Wurtemberg en Beijeren blijkt deze volgens hem 
duidelijk. De omwentelingstijd der zon om hare as — 25,84 dagen — stemt op 
merkwaardige wijze overeen met den duur der door hem gevonden periode. Hij 
merkt op dat de proefnemingen van hertz , E wiedeman en ebert over den in- 
vloed van het licht op de elektrische ontladingen het wel waarschijnlijk maken, dat 
men ook deze raadselachtige overeenstemming op zulk een eigenaardige werking 
der lichtstralen zal kunnen terugvoeren. Ln. 
