60 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Merkwaardig is, dat de mossen aan den parasiet trachten te ontsnappen door 
broedknoppen voort te brengen. Op deze hecht zich de parasiet niet 5 zij vallen af 
en brengen nieuwe, gezonde plantjes voort ( Revue générale de Botanique 15 Avril 
1889, p. 165). D. Y. 
DIERKUNDE. 
De konijnen plaag. — Volgens het Australian Medical Journal sterven de 
Australische konijnen niet aan de kippencholera. De microben toch verliezen, na 
eenige dagen aan de lucht, de zon en den wind te zijn blootgesteld, al te spoedig 
hunne virulentie en worden onschadelijk ( Revue Scientifique 16 Mars 1889, pag. 
346). — Een heer RODIER heeft een anderen weg ter verdelging van dit schadelijk 
gedierte ingeslagen. In aanmerking genomen dat de mannelijke konijnen, wanneer 
zij de groote meerderheid verkrijgen, de wijfjes hardnekkig vervolgen, deze ver- 
hinderen hare jongen te verzorgen en zelfs deze laatste dooden , heeft hij zich 
toegelegd op het vangen van konijnen in netten en strikken, al de gevangen 
voedsters gedood en alle rammelaars vrijgelaten. Op deze wijze heeft hij, naar zijne 
verzekering, op zijne hoeve in Nieuw Zuid Wales in den tijd van acht maanden 
den ganschen omtrek van konijnen gezuiverd. (Nature, March 21, 1889 pag. 493). 
D. L. 
PHYSIOLOGIE. 
De chemische bestanddeelen van de celkern. — Hossel heeft in de Berliner 
medicinischc Gesellschaft mededeeling gedaan van de resultaten zijner chemische 
onderzoekingen over celkernen, die in het kort op het volgende neerkomen. 
Het hoofdbestanddeel van de kern is nucleine, een verbinding waarin phosphor- 
zuur voorkomt gebonden aan eiwit. Hoe rijker een orgaan aan kernen is, des te 
grooter is het gehalte aan met eiwit verbonden phosphorzuur (nucleinphosphorzuur). 
Zoo bedraagt dat phosphorzuur in de lever 50 pet. van het totale phosphorzuur, 
daarentegen in het spierweefsel, (dat arm aan kernen is) veel minder. In normaal 
bloed komt bijna geen nucleinphosphorzuur voor, in leukaemisch bloed 51 pet. van 
de totale hoeveelheid phosphorzuur. Dit staat in verband met het veel grooter aan- 
tal kernhoudende leukocyten in het laatste geval. 
Behalve het phosphorzuur en het eiwit zijn in het nucleine nog aanwezig stikstof- 
rijke basische stoffen, adenine, guanine, hypoxanthine en xanthine. Ook deze stoffen 
verloonen dezelfde verhouding tot het gehalte der organen aan kernen; een kernrijk 
orgaan bevat die stoffen in groote hoeveelheid. Evenzoo komen zij niet voor in nor- 
maal bloed, daarentegen wel in leukaemisch bloed. 
Het nucleine is waarschijnlijk identisch met het chromatine der morphologen , 
dat de kieurbare substantie van de kern vormt. ( Deutsche Med. Wochenschr. 
1889, n° 19). d. H. 
