■WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
65 
vermengd. Meestal was de temperatuur die van kokend kwik, soms bedroeg zij 260° 
of 270°. Het molekulairgewichl werd langs theoretischer) weg berekend en uit de 
proef afgeleid. Bij lithium, zilver, gallium, tin, bismuth is de overeenkomst tusschen 
beide cijfers treffend, bij goud , magnesium, zink, cadmium en lood is zij minder 
goed; toch schijnt bij al deze metalen ééne molekule uit één atoom te bestaan. Bij 
natrium, kalium en baryum komt men tot een cijfer voor het molekulairgewicht 
ongeveer gelijk aan de helft van het getal, dat tot nog toe voor het atoomgewicht 
gehouden wordt. Terwijl in de meeste gevallen een aanzienlijk verschil in de hoe- 
veelheid van het toegevoegde metaal geen belangrijken invloed op de verandering 
der dampspanning had, was dit bij antimoon anders. Nadere onderzoekingen omtrent 
dit hoogst belangrijk punt zijn zeer gewenscht. ( Zeitschr . physik. Chem. III 359; 
Chem. News. LIX, 174). d. v. c. 
De verbrandingswarmte van koolstof. — De verbrandingswarmte van koolstof 
was het laatst bepaald door favre en silbermann ; zij vonden bij houtskool de 
verbrandingswarmte van C. (12 G.): 96,96 cal., bij retortenkool en bij suikerkool 96,53 
cal., bij graphiet 93,36 cal. en bij diamant 93,24 en 94,54 cal. Bij de omzetting 
van amorphc in gekristalliseerde koolstof zou dus arbeidsvermogen moeten worden 
afgestaan. 
Eene nieuwe bepaling van deze getallen werd algemeen wenschelijk geacht. Ber- 
thelot en PETIT geven de uitkomsten van hunne bepalingen in Compt. rend. CVIII , 
1144. Fijn verdeelde houtskool werd eerst behandeld met kokend zoutzuur en daarna 
met fluoorwaterstofzuur, vervolgens tot roodgloeihitte verhit in chloor en eindelijk in 
een Perrotschen oven gegloeid. Gedroogd bij 130° bestond het overgeblevene uit 99,34°/ 0 
koolstof en 0.66°/ o asch. In zuurstof van 25 atmospheren verbrandde deze koolstof 
volkomen en oogenblikkelijk, zoodat de bepaling binnen vier minuten afgeloopen was. 
Uit zes proeven werd voor de verbrandingswarmte van C (amorph.) afgeleid : 97,65 cal. 
Graphiet werd verkregen uit gietijzer. Ook hier gingen zuivering met zoutzuur en 
verhitting tot roodgloeihitte aan de lucht, vooraf aan de verbranding. Daar graphiet 
moeielijk verbrandt, werd het vermengd met eene gemakkelijk brandbare stof , waarvan 
de verbrandingswarmte nauwkeurig bekend was, namelijk met naphtaline. De ge- 
middelde verbrandingswarmte, weder uit zes proeven afgeleid, bedroeg 94,81 cal. 
Ook met diamant (gekristalliseerde kaapsche diamant en zwarte diamant) werden 
zes verbrandihgsproeven gedaan. Ook de diamant werd daartoe met naphtaline ver- 
mengd. Het gemiddelde van de gevonden cijfers was 94,325 cal. 
Terwijl deze proeven bevestigen, dat de omzetting van amorphe koolstof in graphiet 
en in diamant met een verlies van arbeidsvermogen gepaard zou gaan en ook hier 
weder het onderscheid tusschen de verbrandingswarmte van amorphe koolstof en van 
graphiet veel grooler is, blijkt er tevens uit, dat de verbrandingswarmte van koolstof 
grooter is dan tot nog toe gemeend werd. Bij de berekening van de theoretische 
verbrandingswarmte van koolstofverbindingcn moet hiermede rekening worden ge- 
houden. D. v. c. 
