76 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
zegt onze berichtgever: Sens de la direction , zintuig voor de in te slane richting. 
Het blijkt toch volgens gould dat de dieren over ’t algemeen in hooge mate 
begaafd zijn met zulk een zintuig, dat bij den mensch geheel ontbreekt. Het is ge- 
noeg te wijzen op het wonderbaar instinct van de postduif, die, na duizenden kilo- 
meters van zijn hok verwijderd te zijn geworden, daarin terugkomt, — van den hond 
die zoo gemakkelijk het huis van zijn meester terugvindt, — van de zalmen, die met 
mathematische juistheid komen kuit schieten in het zelfde hoekje van de rivier, 
waarin zij geboren zijn ( Revue Scientifique 11 Mai 1889, pag. 605). — Van pogingen 
om voor deze veronderstelde functie der pijnappelklier gronden aan te voeren zegt 
onze berichtgever niets en wij houden met hem de meening van gould voor geheel 
hypothetisch en avontuurlijk, doch meenen haar, al ware ’t alleen om de curiositeit, 
hier te mogen vermelden. De meening, dat, indien er zulk een speciale richtingszin 
bij de dieren bestaat, de mensch echter daarvan verstoken zou zijn, gaat niet op, 
zoo het waar is, dat de Noord-Amerikaansche Roodhuiden in hunne oorspronkelijke 
wouden op verbazend groote afstanden steeds zonder moeite de richting vindeö , 
die zij moeten inslaan, en dan ook in eene rechte lijn op hun doel losgaan. 
D. L. 
Vergiftige toestellen bij visschen. — Volgens a. bottarel kunnen de werk- 
tuigen, waarmede sommige visschen vergiftige wonden toebrengen, tot de vijf vol- 
gende typen worden gebracht: 1° den typus van Synanceia ( Pelor Cuv.), wier rugvin 
wonden toebrengt, die soms doodelijk zijn; 2° den typus van den Pieterman ( Tra - 
chinus), gekenmerkt door drie doornen op de kieuwdeksels; 3° den typus van 
Thalanophryne reticulata met een dubbelen vergifttoestel : een op de kieuwdeksels en 
een op den rug ; 4° den typus van Muraena , van welken visch de toestel zetelt op 
het gehemelte; 5° den typus van Scorpaena , die èn aan de rugvin èn aan de aarsvin 
een vergifttoestel bezit. ( Revue Scientifique, 23 Mars 1889, pag. 379.) 
D. L. 
ANTHROPOLOGIE. 
Kleur van het haar der Aïno’s. — Er zijn er, die beweren dat het hoofdhaar 
der Aïno’s rood, hun baard en het overig haar, waarmede hun lichaam overvloedig 
bedekt is, daarentegen zwart zou zijn. Volgens den heer lefèvre moet dit op een 
misverstand berusten; de Aïno’s hebben dikwijls de gewoonte hun hoofd rood te 
verwen. Het schijnt dat het hoofdhaar van de normale, onvermengde Aïno’s git- 
zwart, grof en stijf is, ofschoon bij eenigen, die lang aan de zeekust hebben ge- 
woond , het haar donkerbruin en bijna even zacht als dat der Europeërs is. De heer 
lefèvre meent dat de statuur der Aïno’s iets grooler is dan die der Japanners, 
terwijl hun schedel-index , die afwisselt tusschen het uiterst dolichocephalisme en 
