WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
81 
geen cijfers om verder op in te gaan. Oxydatie tot dioxyde door middel van konings- 
water gaf de getallen: 125,0, 125,5, 126,4, 125,3 en 126,4; het dioxyde, hetwelk 
door verhitting van het trioxyde verkregen was, bleek later voor een gedeelte in 
zoutzuur onoplosbaar te zijn. De omzetting van het dioxyde in een basisch sulphaat 
door behandeling eerst met zoutzuur en later met zwavelzuur gaf: 127,5, 125,5, 
125,0, 136,4 en 129,4; de omzetting van het dioxyde in basisch sulphaat recht- 
streeks met zwavelzuur gaf evenmin overeenstemmende uitkomsten. De synthese van 
zilverlelluride gaf ook niet hetgeen verlangd werd , omdat deze stof bij verhitting 
gedissocieerd wordt; ook de legeeringen met goud en koper verloren bij verhitting 
tellurium en bevatten, naast de verbindingen, vrij koper en vrij goud. De reduktie 
van het dioxyde (in zoutzuur opgelost) door zwaveldioxyde gaf tot uitkomst voor 
atoomgewicht: 127,5; hierbij moest er bijzonder zorg voor gedragen worden, dat 
het tellurium niet geoxydeerd werd. Eindelijk werd nog telluriumtetrabromide ontleed 
en de samenstelling met zilvernitraat bepaald; met zuiver broom en tellurium werd 
deze verbinding bereid en zoowel langs gravimetrischen als langs volumetrischen 
weg werd haar samenstelling bepaald ; het tetrabromide werd daartoe eerst in eene 
oplossing van wijnsteenzuur opgelost. De gewichtsanalyse gaf voor het atoomge- 
wicht: 127,61; vier proeven, waarbij getitreerd werd, gaven de getallen: 127,60, 
127,63, 127,59 en 127,63. 
Had men uit verscheidene reeksen van proeven , in geval de daarbij verkregen 
cijfers beter met elkander in overeenstemming waren geweest, mogen afleiden, dat 
het atoomgewicht van tellurium ongeveer 125 en dus kleiner dan dat van jodium was , 
de samenstelling van het tetrabromide geeft grooter waarschijnlijkheid aan het getal 
127,61 als atoomgewicht. In dit geval zou echter tellurium, in strijd met het denk- 
beeld, waarop het natuurlijk t stelsel berust, eene grondstof zijn, waarvan de eigen- 
schappen geen functie zijn van het atoomgewicht! 
Als voorstander van het »naluurlijk stelsel”, zocht bratjner eene verklaring voor 
de afwijking, die het tellurium vertoont. Ligt er misschien eene fout in de bepaling 
van het atoomgewicht? De overeenstemming tusschen de getallen, welke bij de 
analyse van het tetrabromide zijn verkregen, is te groot om dit te kunnen aan- 
nemen. Was het bromide misschien met oxybromide vermengd? Ook dit was het 
geval niet, zooals bij een opzettelijk onderzoek bleek. Dan is hetgeen men tellurium 
noemt waarschijnlijk geen volkomen homogene stof maar een mengsel; met eene 
stof, wier atoomgewicht kleiner is dan dat van jodium, is eene andere stof of zijn 
andere stoffen vermengd, waarvan het atoomgewicht grooter is. 
Is het mogelijk de samengesteldheid van tellurium aan te toonen? Wills trachtte 
indertijd te vergeefs door gefractioneerde destillatie tellurium in nadere bestanddeelen 
te splitsen. Brauner slaagde even weinig door in het luchtledige het tetrabromide 
aan gefractioneerde sublimatie te onderwerpen en daarna te analyseeren, door uit 
eene oplossing hel tellurium bij gedeelten neer te slaan en met deze fracties het 
tetrabromide te bereiden en door bij eene oplossing van zuiver telluriumdioxyde in 
