MARTINUS VAN MARUM. 
9 
» gesteld hebben , een stelsel hebben gebouwd , dat op dezen grond niet 
» rusten kan.” 
Aan deze uitspraak valt ook thans , na de ontdekking van het 
electromagnetisme ., niets te verbeteren. 
Pater beccaria , zoo even genoemd , is nog in ander opzicht aan 
VAN MARUM de bevestiging en verklaring zijner proeven verschuldigd. 
In 1758 had hij bekend gemaakt dat ontladingen der leidsche flesch 
metaalkalken weder tot metaal kunnen revivifieeren , wij zouden zeggen : 
metaaloxyden kunnen ontleden. Maar anderen betwistten aan becoaria 
het recht uit zijne proeven dit gevolg te trekken. Het was waar, dat 
menie , loodwit , tinasch , zinkkalk , wanneer er eene ontlading door 
heen was gegaan een metaalachtigen glans verkregen , maar brisson 
en cadet beweerden dat deze het gevolg was van het welbekende 
feit, dat de electrische vonk metaaldeelen van de toeleiders losrukt en 
medevoert. De sporen van metaal, in de kalken na de ontlading ge- 
vonden , waren volgens hen afkomstig van het bladtin dat als toeleider 
diende , immers met toeleiders van vochtig linnen werd het verschijnsel 
niet waargenomen. Met paets van troostwijk herhaalde van marum 
deze proeven. De sterke ladingen der groote batterij brachten thans 
met electroden van vochtig linnen zoo heftige werkingen te weeg , dat 
op de vergruisde stukken van het glas , waartusschen de metaaloxyden 
waren geperst , lood , tin , zink en antimonium vooy het bloote oog als 
kleine samengesmolten bolletjes zichtbaar waren , in voldoende hoe- 
veelheid , om de natuur der metalen door wederoplossing vast te stellen. 
Deze proef was, destijds vooral, zeer belangrijk. De phlogistische 
leer van stahl had nog , ten spijt van lavoisier’s onderzoekingen , verre 
de meeste aanhangers. Door het phlogiston werd in het stelsel van 
stahl als materie aangemerkt wat slechts eene qualiteit en nog wel 
eene negatieve qualiteit was : het niet hebben van zuurstof. Het revivi- 
fieeren van metaalkalken, dat is het uitdrijven van zuurstof, stond 
dus gelijk met het opnemen van phlogiston. Ziedaar dus , zoo rede- 
neerde men , in de proeven van beccaria en van marum aan de metalen 
door electriciteit phlogiston medegedeeld. Was dan niet de electriciteit 
de langgezochte , zooal niet tastbare dan toch waarneembare vorm der 
raadselachtige stof? Was niet de electriciteit het phlogiston zelf? 
Een voor deze opvatting min of meer bedenkelijken tegenhanger 
vormden de verschijnselen, die van marum ontdekte bij het vervluch- 
tigen van metaaldraden door sterke ontladingen. Hij bespeurde dat 
zich in den damp vezelen vertoonden, die blijkbaar metaalkalken waren. 
