DE ROODE KLEUR DER INDIANEN VAN AMERIKA. 
37 
Vooreerst vestigt deckert de aandacht op het bekende feit , dat de 
inboorlingen van Amerika groote verwantschap vertoonen met het Mon- 
goolsche ras. Hierop steunende kan men aannemen , dat de Indiaan 
een afstammeling is van den een of anderen Mongoolschen stam , die 
van Azië naar Amerika is verhuisd. De Behringstraat diende daarbij 
tot brug , en gezegde verhuizing viel voor in een betrekkelijk jongen 
tijd. Hoe veranderde nu de gele gelaatskleur, die het Aziatische ras 
kenmerkt , in den eigenaardigen , koperkleurigen tint van den inboor- 
ling der Nieuwe Wereld? De nieuwe levensomstandigheden, zuiver 
Amerikaansche invloeden dus , waren de faktoren. Voedsel , lucht , licht , 
warmte en kleur der omgeving werkten daartoe samen. Had de Aziaat 
zich hoofdzakelijk gevoed met plantenkost, de Amerikaan vond zijn 
hoofdschotel in het wild, dat de jacht hem opleverde. Die overgang 
van de plantaardige tot de meer uitsluitend dierlijke voeding kon niet 
anders dan eene min of meer groote wijziging teweeg brengen in het 
geheele physiek van den nakomeling; misschien wijzigde hij eveneens 
de kleur der pigmentstof, in de epidermis-cellen vervat. Er is even- 
wel volgens deckert een faktor van grooter beteekenis , n. 1. de kleur 
der omgeving. De verhuisde Aziaten hebben zich hoogst waarschijnlijk 
een oord als woonplaats uitgekozen , dat hun de beste bescherming 
tegen de ruwheden des klimaats, en tevens het rijkelijkste voedsel 
aanbood. Als zoodanig schijnt het Alleghanygebergte het meest geschikt 
te zijn geweest. De later aangekomen Europeeërs hebben er niet anders 
over gedacht. Deze landstreek was dus als het ware het centrum , van 
waar uit , bij den gestaagen aanwas der bevolking , telkens volksplan- 
tingen naar het noorden , westen en zuiden werden uitgezonden. 
Hoedanig nu is het voorkomen, of liever was het voorkomen van 
dat landschap? Alles is hier rood; roodbruin is hier het ijzerhoudend 
zand en de ijzerhoudende leem ; roodbruin zijn de stammen der pijn- 
boomen en ceders en eiken ; rood of roodbruin zijn de herten , vossen 
en konijnen. 
Om deze kleurenharmonie niet te storen moest ook de mensch zich 
met ' een roodbruin natuurkleed voorzien , wat hem te gemakkelijker 
viel daar de oorspronkelijke kleur der huid , het geel , reeds zoo na 
aan het rood is verwant. 
Hoe bij deze sympathische kleursverandering de natuurlijke teeltkeus 
en de » aanpassing” aan de omgeving hebben gewerkt, behoeft voor 
hen , die met de Darwinistische leer bekend zijn , niet nader te worden 
uiteengezet. 
