HOE VER DE GEVOELIGHEID VAN HET 
REUKZINTUIG GAAT. 
Ongeveer een half jaar geleden bevatten Liebig's Ann. der Chemie 
eene mededeeling van emil fischer en franz penzoldt, waarin de ge- 
voeligheid van het reukzintuig voor bepaalde stoffen in cijfers werd 
uitgedrukt. 
Zij lieten door een derde persoon 1 G. merkaptan en 1 G. chloorphenol 
afwegen en in één L. zuiveren alkohol oplossen; dezelfde persoon ver- 
dunde van deze oplossing 5 cM 3 . volgens bepaalde verhoudingen met 
alkohol en bracht hiervan eindelijk 1 a 3 cM 3 . in een fleschje aan den 
eerstgenoemde der twee heeren. 
Deze ontving het fleschje in een vertrek , dat een inhoud van 
230 M 3 . had, waarvan zoowel de wanden als de steenen vloer ge- 
pleisterd waren en dat volkomen dicht was. Hij verdampte de vloeistof 
door middel van eenen kleinen handblaasbalg en bracht de lucht ge- 
durende 10 minuten met eenen grooten waaier in eene sterke bewe- 
ging , zoodat de riekende stof gelijkmatig door het vertrek verdeeld 
werd. Men kan gemakkelijk berekenen , hoeveel de lucht in het ver- 
trek er dan , op 1 M 3 . b. v. , van bevatte. 
Wanneer deze bewerking afgeloopen was, kwam de heer penzoldt 
binnen om te ruiken. De eerste maal was 1 mG. merkaptan door de 
230 M 3 . lucht verdeeld ; de verdunning van den damp was zóó sterk , 
dat 1 vol. van den damp zich over 500000000 vol. lucht had moeten 
verdeelen. Beide heeren namen den walgelijken lucht van het mer- 
kaptan waar , zelfs nog na een half uur. De hoeveelheid merkaptan 
werd nu honderdmaal kleiner genomen (door de behoorlijke verdunning 
van de oplossing in alkohol). De neus van den heer fischer was er 
thans ongevoelig voor , maar zijn medewerker en eene derde persoon 
namen den stank nog zwakjes waar. Men oordeelde, dat de grens van 
gevoeligheid voor merkaptan hiermede bereikt was. In afgeronde cijfers 
