ONTPLOFBARE STOFFEN. 
over chemische technologie. Het zij voldoende op te merken , dat de 
bestanddeelen in drogen toestand , tot een uiterst fijn poeder gewreven , 
zoo innig mogelijk vermengd en vervolgens , na bevochtigd te zijn , 
tusschen walsen aan groote drukking blootgesteld worden. Dienten- 
gevolge ontstaat de zoogenaamde kruitkoek , die zoo hard is als lei. 
De groote dichtheid der massa , voor een krachtige werking nood- 
zakelijk , wordt op die wijze verkregen. Deze koek wordt vervolgens 
in korrelwerktuigen in kleine stukken gebroken , die door zeven ge- 
sorteerd worden. De korrels worden ten slotte gepolijst en gedroogd. 
Zij hebben een hoekige gedaante. Volgens de methode, in de vorige 
eeuw door champy uitgedacht, geschiedt het korrelen op geheel andere 
wijze. In een houten trommel , die om een holle as kan gewenteld 
worden , wordt het poedervormige mengsel gebracht. De holle as bevat 
tal van gaatjes , waaruit bij het rondwentelen van den trommel fijne 
waterstralen spuiten. Elk waterdroppeltje wordt een kern , waarom 
zich een kruitkorreltje vormt. De trommel wordt in rust gezet, zoodra 
de korrels de vereischte grootte bereikt hebben. Deze korrels zijn bol- 
vormig van gedaante. Kruit met ronde korrels kan men in de ge- 
weer winkels onder den naam van Zwitsersch kruit verkrijgen. 
De beteekenis van elk der bestanddeelen van het buskruit valt in 
het oog. Het salpeter moet de zuurstof leveren voor de verbranding 
der kool en de zwavel maakt door haar verwantschap tot metalen de 
ontleding van het salpeter gemakkelijk. Het scheikundig proces , dat 
plaats grijpt bij de ontploffing van het kruit, is in hoofdzaken, doch 
niet in bijzonderheden bekend. Het verandert trouwens met de om- 
standigheden. Hetzelfde kruit geeft niet dezelfde verbrandingsproducten, 
als het in een afgesloten ruimte ontploft en in de open lucht af brandt. 
Dat ook de samenstelling te dezen opzichte invloed uitoefent, spreekt 
wel van zelf. Kruitsoorten , voor hetzelfde doel bestemd , wisselen in 
samenstelling niet veel af. De gewone gewichtsverhoudingen der bestand- 
deelen zijn 74 — 78 pet. salpeter, 10 — 13 pet. zwavel, en 12 — 16 pet. 
koolstof. Door vermeerdering der koolstof wordt de uitwerking versterkt, 
doch de gevoeligheid voor vochtigheid grooter. Kruit, bestemd om 
rotsen te laten springen , geeft men dikwijls een groot koolgehalte ; 
men laat soms de zwavel daarin geheel achterwege. In kruit voor 
negervolken vermindert men het salpeter in niet geringe mate. Kruit, 
dat goed gedroogd is, bevat nog twee procent water. In vochtige lucht 
kan buskruit 14 pet. water opnemen. 
Het scheikundig proces , dat bij de ontploffing van buskruit plaats 
