60 
HET POOLLICIIT IN DE KAltA-ZEE. 
gekomen , dat het in die streken altijd zichtbaar is , tenzij de maan 
het poollicht onzichtbaar maakt of de wolken het bedekken. 
Gassendi was de eerste, die omstreeks het jaar 1621 het poollicht 
meer wetenschappelijk beschouwde ; hij beschreef het en gaf het den 
naam van Aurore boreale. Na hem heeft men voortdurend naar een 
verklaring van het poollicht gezocht , doch tot nog toe is men er niet 
in geslaagd deze met zekerheid te vinden. Wel heeft dit onderzoek tal 
van bijzonderheden aan het licht gebracht , doch ongelukkigerwijze loo- 
pen de berichten zeer uiteen en de eene waarnemer weerspreekt dikwijls 
den anderen. Onze kennis van het poollicht bestaat op het oogenblik 
uit een verzameling van waarnemingen , waaruit de eigenschappen van 
het verschijnsel zijn afgeleid. Iemand , die belang mocht stellen in de 
verschillende poollichtonderzoekingen , verwijs ik naar het boekje van 
FRITZ , getiteld das Polarlicht. 
Een teekening van het poollicht te geven, behoort mijns inziens tot 
de onmogelijkheden. Wel heb ik van de verschillende internationale pool- 
expedities afbeeldingen van het verschijnsel gezien , die den vorm vrij 
goed weergeven , maar juist datgene , wat het poollicht zoo indruk- 
wekkend maakt , de rustelooze beweging , ontbreekt natuurlijk. De af- 
beeldingen , die men van het verschijnsel in de meeste tijdschriften 
en leerboeken vindt, zijn gewoonlijk slechts parodiën. 
Als de meest gewone vorm van het poollicht wordt doorgaans een 
regelmatig gevormde boog beschouwd , die met zijn beide uiteinden 
op den horizon staat en een zwak licht verspreidt. Somtijds schijnen 
in den boog stralen voor te komen ; deze zijn echter nimmer door 
ons gezien. Volgens noiidenskjÖld zou deze boog uren achtereen rustig 
aan den hemel staan. Wel vertoonde hij zich gedurende de overwin- 
tering dikwijls, doch meestal was hij niet regelmatig en duurde hij zeer 
kort. Ook waren de regelmatige bogen zeer zwak van licht, terwijl 
de sterkere onregelmatig waren. Somtijds kwamen meer bogen te gelijk 
voor , die evenwijdig aan elkander waren ; bogen , die elkander sneden 
hebben wij nooit gezien , wat pleit voor de later te bespreken theorie 
Van NORDENSKJÖLD. 
De boog ging meestal spoedig over in een anderen vorm van het 
poollicht , die bekend is onder den naam van den band. Deze was bij 
ons de meest voorkomende vorm. De handvorm geleek veel op de 
franje van een gordijn , dat heen en weer golfde. Het poollicht be- 
stond dan geheel uit stralen , die hoe langer hoe grooter werden en 
naderbij schenen te komen. Meestal hield het verschijnsel dan na eenigen 
