HET P00LL1CHT IN DE KARA-ZEE. 
69 
De gedachte om een dergelijken ring aan te nemen was niet nieuw ; 
reeds hansteen 1 beschouwde den boog als een deel van een ring , doch 
deze was gelegen om de magnetische pool, en was niet cirkelvormig. 
De poollichtring blijkt evenwel niet altijd even sterk van licht te 
zijn en tevens is de cirkelvormige gedaante ten tijde van een maximum- 
jaar onbestendig, en aan vele storingen onderhevig , wat nordenskjold 
evenwel niet aanneemt. 
De onderstelling van nordenskjold heb ik bevestigd gevonden en 
dit is het voornaamste resultaat der poollichtonderzoekingen ; evenwel 
is het te verwachten , dat behalve de genoemde resultaten vajj minder 
belang , nog andere in verband met de waarnemingen der overige ex- 
peditiën zullen verkregen worden. 
Mijn overtuiging is, dat voorloopig, zoolang wij zoo weinig van de 
aard van het poollicht weten, het onderzoek meer resultaten zal op- 
leveren in een jaar , dat de poollichten rustig zijn , dus in een minimum- 
jaar , dan in een maximumjaar , zooals dat waarin wij overwinterden , 
wanneer het poollicht telkens van plaats en vorm verandert. 
In den laatsfcen tijd heeft lemström 2 getracht een volledige ver- 
klaring van het poollicht te geven ; evenwel erkent hij zelf dat de 
theorie nog door tal van latere waarnemingen bevestigd moet worden. 
Een deel der electriciteit , die op de aarde door unipolaire inductie 
of door verdamping opgewekt wordt, stijgt met den waterdamp omhoog 
en bereikt een atmosferischen geleider, doch deze heeft een gering 
geleidingsvermogen. De negatieve electriciteit bevindt zich op het aard- 
oppervlak , de positieve op den atmosferischen geleider en beide elec- 
triciteiten zijn door de isoleerende luchtlaag gescheiden , zoodat de 
aantrekking der tegengestelde electriciteiten door den weerstand van de 
lucht in evenwicht wordt gehouden. 
Wanneer nu een zuidenwind waterdamp toevoert, die in de koude 
lucht condenseert, dan begint de ontlading van boven naar beneden 
en deze ontlading geschiedt langzaam wegens het geringe geleidings- 
vermogen van den atmosferischen geleider. In de ijlere luchtlagen gaat 
dit gepaard met lichtverschijnselen. De stralen van het poollicht zijn 
nu niets anders dan de bewegelijke stroomen en deze moeten zich dus 
onder den invloed van 't aardmagnetisme volgens de wetten der electro- 
dynamica zoodanig richten, dat zij evenwijdig aan den inclinatienaald zijn. 
1 Memoires de V Academie de Bruxelles XX p. 118. 
2 Archives des Sciences vhys. et nat. 1887, Sei\ 3 Tomé XVII p. 192. 
