DE MACHT VAN HET KLEINE. 
85 
ether , welke de geheele wereldruimte aanvult , voortgeplant , den lucht- 
of dampkring onzer aarde , dan ondervinden zij daar tegenstand in de 
lucht en in het stof, waar zij natuurlijk doorheen moeten dringen, 
zullen zij de aardkorst verlichten en verwarmen. Zijn nu de stof- 
deeltjes in den dampkring in kleinheid eenigszins vergelijkbaar met 
de reeds genoemde verbazende kleinheid der ethergolven , dan zullen 
die kleuren het gemakkelijkst door het stof dringen , welke de grootste 
golven hebben , dat is het rood en oranje ; terwijl de kleuren , waarbij 
de golflengte de kleinste is , namelijk het blauw, indigo en violet, door 
de stofdeelen zullen worden teruggekaatst en verspreid. Deze dringen 
dus niet tot de aardkorst door. Tyndal, abney en anderen hebben het 
laatstgenoemde verschijnsel door proefneming en berekening bewezen. 
Welnu, dan is ook de verschijning der roode kleur bij zonsop- en 
ondergang verklaard. Wanneer toch de zon laag aan den hemel staat, 
moeten hare stralen een zeer langen weg in den dampkring afleggen , 
alvorens ons te bereiken ; zij ontmoeten dus de meeste stofdeelen ; de 
kleuren van het roode einde van het spectrum dringen dus door , 
terwijl die van het blauwe einde worden verspreid of teruggekaatst. 
Ook in den winter zendt de zon ons meer roode dan blauwe stralen toe. 
Hiervan is haar lage stand insgelijks de oorzaak. Thans wordt het 
ook duidelijk , waarom ten tijde der uitbarsting van den Rakata op 
Krakatau , toen de atmospheer met stof was overladen , het uitspansel 
aan den horizon zich schitterend rood vertoonde en dit zoolang aan- 
hield , tot het stof door de aantrekkingkracht der aarde voor een 
groot deel op hare oppervlakte was neêrgelegd. 
Op dezelfde gronden verklaart men ook het gloeien der Alpen. De 
lezers zijn zeker met dit verschijnsel bekend en weten , dat men daardoor 
verstaat de tintelend roode of rozenroode kleur, die de sneeuw en 
de gletschers op de toppen der Alpen dikwijls verkrijgen, als de zon 
reeds lang voor de dalbewoners is ondergegaan, ’t Is of die toppen 
dan met een gesmolten gloeiend metaal zijn overgoten. Niemand ziet 
dat verheven natuurverschijnsel, zonder er weldadig door te worden 
aangegrepen. Hoe het ontstaat, en in zooveel schitterende pracht, 
is door het vooraf behandelde duidelijk. Immers als die bergtoppen 
slechts alleen nog verlicht worden, is de zon reeds diep onder den k 
horizon gedaald voor de lager liggende streken. Hare stralen moeten 
dus een verbazend langen weg in den dampkring en dus een aan- 
zienlijke stoflaag doorloopen , alvorens de sneeuwtoppen te bereiken. 
Zooveel mogelijk worden nu de blauwe kleuren dier stralen door stof 
