DE ELECTRISCHE VERLICHTING VAN 
SPOOR W EGRI JTUIGEN. 
Wat de verlichting betreft staan de gróote verkeersgelegenheden te 
land nog verre achter bij die te water. Terwijl geen nieuwe passagiers- 
hoot electrische verlichting mist, moeten wij ons op de spoorwegen 
nog maar steeds met een gasvlammetje of met een petroleumlamp 
behelpen. Nu is het wel waar , dat men op oen mailboot , waar men 
soms dagen achtereen zich moet zoeken bezig te houden , aan eene 
uitmuntende verlichting meer behoefte heeft ; men zou zelfs verder 
kunnen gaan en zeggen , dat het toch wel niet noodig kan geacht worden , 
dat iedere spoorwegreiziger in staat worde gesteld ook des nachts zijn 
roman te lezen. Maar dan blijven toch noch altijd de goederenwagens 
en de postwagens over; vooral deze laatste, waarin bijna voortdurend 
de beambten ingespannen moeten bezig zijn met een arbeid , waarbij 
het zeer op de oogen aankomt. 
Twee mededeelingen van den laatsten tijd schijnen aan te duiden , 
dat men echter op dit gebied niet gansch stil zit. Zoo komt in het 
Centralblatt für Elektrotechnik een verslag voor aangaande de proef- 
nemingen, op de lijn Stuttgart — Hall van de Koninkl. Wurtembergsche 
spoorweg gedaan. Volgens deze kan de verlichting van spoorwegwagens 
op eene wijze worden verkregen , die niet te duur en niet te omslachtig 
is. De verlichting moet dan door middel van accumulatoren geschieden , 
waardoor de wagens even onafhankelijk van elkander zijn als bij eene 
verlichting door petroleum of gas. Al naar het systeem , dat men 
aan wendt , komt het electrische licht per lamp van drie kaarsen en 
per uur te staan op 2,60 tot 3,36 Pfenningen (iy g è. 2 ets.) , wanneer 
men rekent op 2100 uren brandens, op eene vernieuwing van alle 
lampen na 600 uren brandens en op 30 percent in het jaar amortisatie 
op de waarde der accumulatoren. 
Bij deze verlichting door accumulatoren kunnen twee wegen worden 
