DARWIN’S BIOGRAPHIE. 
123 
de bewerking van zijne boeken over bestuivingsinrichtingen , over 
kruis- en zelf bevruchting , over klimplanten en insectenetende planten ; 
en over de bewegingen in het plantenrijk. 
Het komt mij voor , dat het beste middel om aan mijne lezers een 
denkbeeld van dit gedeelte der biographie te geven is, een bepaalde 
groep van brieven als voorbeeld uit te kiezen. En dan boezemen 
zonder twijfel diegene het meeste belang in , die ons aantoonen hoe 
darwin’s beide hoofdstellingen , de gemeenschappelijke oorsprong der 
soorten en de werking der natuurkeus , zich langzamerhand ontwik- 
keld hebben. Deze brieven vinden wij in het tweede deel , dat daar- 
enboven nog een hoofdstuk van de hand van huxley bevat , waarin 
de geweldige tegenspraak beschreven wordt, die het boek over den 
oorsprong der soorten bij zijn verschijnen in Engeland ondervond , 
en waaruit men tevens ziet, hoe deze tegenspraak, bijna zonder dat 
DARWiN ooit de pen tot zelfverdediging opvatte , langzamerhand geheel 
verstomd is , en voor bewondering en medewerking bij den een , voor 
berusting in het onvermijdelijke bij den ander heeft plaats gemaakt. 
Darwin's groote voorganger , lamarck , was niet bij machte geweest 
zijne voorstelling van de gemeenschappelijke afstamming van alle 
levende wezens ingang te doen vinden. Niet zoozeer cuvier’s over- 
weldigende invloed , maar vooral het ontbreken van de noodige 
feitenkennis, tot staving en nadere verklaring zijner meening , hadden 
hem een volkomen nederlaag bezorgd. In de eerste helft dezer eeuw 
waren wel de feiten ruimschoots bijeengebracht, die de juistheid 
van lamarck’s overtuiging konden bewijzen , maar het ontbrak aan 
een geleerde van zoo groote ervaring en zoo helder inzicht in alle 
deelen der geologische en biologische wetenschappen , dat hij de be- 
kende feiten voor deze bewijsvoering kon ziften en bijeenvoegen. Wel 
had lamarck’s leer steeds enkele aanhangers , waaronder de schrijver 
van de Sporen der Schepping en darwin’s grootvader, erasmus darwin, 
de meest bekende zijn , doch aan geen hunner gelukte het een invloed 
op zijn tijdgenooten uit te oefenen. Dit was aan darwin voorbe- 
houden. Zijn helder inzicht en veelomvattende kennis , zijn twintigjarig 
verzamelen en bestudeeren van feiten , en eindelijk zijne ontdekking 
van de beteekenis der natuurkeus in den strijd voor het leven ver- 
schaften hem de zegepraal. 
Die zegepraal is geenszins beperkt tot de algemeene erkenning van 
de juistheid der afstammingsleer. Darwin’s invloed grijpt veel dieper 
in het hart der natuurwetenschap. De afstammingsleer is de hoeksteen 
