124 
DARWIN’s BlOüRAPlllE. 
van de ontwikkelingsleer ; zij heeft deze , als met een tooverslag , 
bevrijd van de boeien waarin zij geklemd was. Van zuiver beschrij- 
vend , zooals de biologie vóór darwin was , heeft zij haar verheven 
tot den rang eener verklarende wetenschap. De laatste groote belem- 
mering, die het wetenschappelijk onderzoek in den weg stond, is door 
darwin uit den weg geruimd. Zoolang men elke soort afzonderlijk 
geschapen waande , was het onderzoek naar de oorzaken van overeen- 
komst en verschil der levende wezens ondenkbaar. De systematiek 
catalogiseert deze overeenkomsten en deze verschillen , en bereidt zoo- 
doende het veld voor de verklaring voor. Doch deze kan eerst gezocht 
worden , zoodra men overtuigd is , dat deze verschijnselen , evenals 
alle andere , natuurlijke oorzaken hebben , en die overtuiging vindt 
haren grondslag en tevens hare volkomenheid alleen in de afstam- 
mingsleer. 
Het geloof aan de afzonderlijke schepping der soorten noemde ik de 
laatste groote belemmering voor het natuuronderzoek. En inderdaad, 
sedert dit geloof uit de wetenschap is verdwenen , ontmoet men nergens* 
meer een grens, waar de verklaring der waargenomen verschijnselen 
onmogelijk , of eene poging om daartoe te geraken ongeoorloofd wordt 
geacht. Geen scheikundige twijfelt, dat de merkwaardige overeenkomst 
tusschen de verschillende elementen eenmaal een eenvoudige en natuur- 
lijke verklaring zal vinden. En evenmin twijfelt eenig plant- of dier- 
kundige aan de mogelijkheid , om van alle verschijnselen van het leven 
de wetten te ontdekken, waardoor zij beheerscht worden. Moge dit 
doel ook nog ver , ja zeer ver verwijderd zijn , de weg is geopend , en 
dat hij dit is , hebben wij aan darwin te danken. 
Keeren wij echter tot de levensbeschrijving terug. Toen darwin 
zijne reis rondom de wereld begon, kende hij lamarck’s stelling, doch 
vond deze even ongerijmd, als vijf en twintig jaren later al zijne 
tijdgenooten haar nog vonden. Hij was er dan ook verre van af, aan 
de afzonderlijke schepping der soorten in het minst te twijfelen. Even 
overtuigd was hij van de juistheid der toenmaals heerschende leer 
omtrent de plotselinge en algeheele omwentelingen , die de aarde vóór 
het begin van elke geologische periode zou hebben ondergaan. Van 
lyell’s Principles of geology was toen juist het eerste deel verschenen , 
en henslow, darwin’s leermeester en vriend, raadde hem aan dit 
werk grondig te bestudeeren en op reis mede te nemen , doch vooral 
geen geloof te hechten aan de daarin verkondigde leerstellingen. Doch 
reeds op de eerste plaats , waar darwin gelegenheid had eene geolo- 
