IETS OVER DEN 
BOUW EN DEN INHOUD DER BRANDHAREN , 
DOOR 
R. E. DE HAAN. 
Niemand , of hij kent bij ervaring het smartelijk gevoel , dat de 
aanraking der gewone brandnetelplant op de huid teweegbrengt. Velen 
zijn zelfs min of meer bekend met de aanleidende oorzaak van die 
onaangename aandoening , en weten , dat deze te zoeken zij in kleine 
organen , door den plantkundige met den naam van brandharen 
of prikkels aangeduid , wier inhoud , een scherp , vergiftig vocht , 
in de huid wordt uitgestort, nadat daarin vooraf door die haren zelf 
eene kleine opening is gemaakt. Tot zoover evenwel strekt zich hoogst- 
waarschijnlijk de kennis der meesten , ook van de lezers van dit tijd- 
schrift uit, zoodat het niet overbodig schijnt hen iets nader aangaande 
deze aangelegenheid intelichten , met vermelding tevens van wat de 
jongste onderzoekingen daarbij hebben aan ? t licht gebracht. 
Over alle jeugdige plantendeelen ligt een teer vliesje uitgespreid , 
dat opperhuid wordt geheeten. Bij sommige bladen , b. v. van tulpen , 
hyacinthen en agaven, laat dit vliesje zeer gemakkelijk los , en wanneer 
men nu een klein fragment van dit vliesje onder het mikroskoop 
beschouwt, dan blijkt het terstond, dat het is opgebouwd uit nauw 
aaneensluitende, baksteenvormige of liever, tafelvormige cellen. Treft 
het nu , dat men eenig behaard plantendeel van zijne opperhuid heeft 
beroofd , dan ontwaart het gewapend oog buisvormige uitpuilingen of 
aanhangselen der opperhuidscellen , en deze zijn dezelfde organen , welke 
het ongewapend oog reeds als haren had leeren kennen. Nu eens 
