HET TREKKEN DER OOIEVAARS. 
153 
daar op ; zoodat , naar het scheen , alles den geregelden gang ging , 
toen de beide vogels op eens het nest verlieten en geruimen tijd weg- 
bleven. Men begon reeds te vreezen , dat dit voor goed het geval 
was, toen zij terugkeerden en de huishouding op nieuw begonnen, 
met het gevolg, dat zij drie jongen groot brachten. Waarschijnlijk is 
dus het eerste broed door de eene of andere oorzaak mislukt , en 
daar het, tengevolge van het koude voorjaar, laat was begonnen, 
was het saisoen reeds zeer ver gevorderd , toen de jongen van het 
tweede zich ontwikkelden. 
Gewoonlijk verlaten deze vogels tegen het einde van Juli het nest 
en leeren gaandeweg van hunne vleugels gebruik maken. Bij goed we- 
der ziet men hen dan met de ouden oefeningen in het vliegen houden , 
waarbij zij hoog in de lucht , zonder de vleugels veel te bewegen , 
groote , fraaie kringen beschrijven. Zij overnachten dan niet meer op 
het nest , maar op de toppen van hooge boomen of op gebouwen in 
de nabijheid daarvan. 
Nadert de tijd voor de groote reis naar het zuiden , dan komen 
gewoonlijk al de ooievaars uit eene streek op eene bepaalde plaats, 
die daarvoor ieder jaar dient , bijeen en houden te zamen oefeningen , 
waarna iedere vogel weder naar zijne standplaats terugkeert. Dit wordt 
eenige malen herhaald. Het gebeurt echter ook wel, dat de dag der 
eerste bijeenkomst ook die is der afreis , welke hier te lande gewoon- 
lijk omstreeks den 24en Augustus wordt ondernomen. Onze jonge vogels 
waren echter den 17en dier maand daartoe op verre na nog niet in 
staat. Over dag hielden zij zich op in een kamp weiland , ongeveer 
400 M. van het nest, waarop zij iederen avond terugkeerden; terwijl 
de beide ouden een ongeveer 500 M. daarvan verwijderden watermolen 
tot verblijfplaats kozen. 
Op den 20en Z ag men een der ouden naar de jongen toevliegen met 
een lang voorwerp in den bek , hetwelk , uit de verte gezien , veel 
had van een dooden visch. De jongen vielen daarop , onder het maken 
van hun eigenaardig , sissend geluid en met ter halver wege opge- 
stoken vleugels , aan , scheurden het uiteen en deden er zich recht 
aan te goed. 
Den 25 en waren de jongen niet op hunne gewone verblijfplaats. Bij 
onderzoek bleek , dat zij zich met een aantal andere ooievaars bevonden 
in een moerassig hooiland , niet ver van het Driesumermeer , waar 
jaarlijks die vogels vóór hun vertrek plegen bijeen te komen. Het is 
ruim 1000 M. van het nest verwijderd. 
