HET TREKKEN DER OOIEVAARS. 
159 
»dies viel seltener bei solchen Vogelarten , welche in grossen geord- 
» neten G-esellscbaften ziehen , wo die Alten den Zug anführen und die 
»Jungen nur zn folgen brauchen , als bei denjenigen, dessen Alte und 
»Junge separat oder nur in kleinen Schwarmen oder einzeln für sich 
» ziehen. Bei den letzteren sind die jungen Vogel nur auf ihre eigene 
»Lokalkenntniss ange wiesen , welche sie sich vorher erworben haben , 
»und nach welcher sie jetzt ihren Weg wahlen müssen. Wenn sie hierbei 
»nun auch nicht immer den besten Weg einschlagen , so wahlen sie 
»doch meistens einen nicht ganz ungünstigen (merkwaardig genoeg, 
»zoo zij alles van de ouden moesten leeren !) und kommen dann viel- 
»leicht noch zurecht.” Waarlijk, indien onze drie jonge ooievaars 
geen ander hulpmiddel hebben om den weg te vinden naar de keer- 
kringslanden van Afrika, dan de plaatselijke kennis, die zij binnen 1000 
M. afstands van hunne geboorteplaats hebben opgedaan , dan ziet het 
er voor hen niet best uit ! 
Men kan zich voorstellen , dat oude vogels , die bijna zes maanden 
op eene plaats doorbrengeu , aldaar broeden en den omtrek dagelijks 
doorzoeken om voedsel vior zich en hunne jongen te vinden, zich 
een duidelijk beeld van de geheele omgeving inprenten , 1 hetwelk hen 
in staat stelt , die , bij hun terugkeer in het voorjaar , uit eene voor 
1 Dat de vogels de omgeving van hunne broedplaatsen nauwkeurig kennen en iedere 
verandering daarin terstond opmerken , kan uit het volgende blijken. 
Sedert jaren broedt in mijnen tuin een paar grijze vliegenvangers ( Muscicapa grisola , L.). 
Vroeger stond aan de westzijde van dien tuin een groot en hoog pakhuis. De eene, naar 
het oosten gekeerde gevel daarvan was geheel met klimop begroeid, en wanneer deze 
des voormiddags door de zon werd beschenen, wemelde het aldaar van insekten. Op 
korten afstand stond eene Ailanthus glandulosa , Desf. , welke boom gewoonlijk slechts 
aan de uiteinden van zijne takken bladen heeft en een geliefkoosd verblijf is voor de 
vliegenvangers, omdat hij hen vele zitplaatsen aanbiedt, vanwaar zij naar alle zijden naar 
vliegende insekten kunnen uitzien. Tn den winter van 1881/82 liet ik dat pakhuis weg- 
breken en den tuin met het vrij komende terrein vergrooten. Toen nu mijne vliegen- 
vangers den 7 Mei 1882 terug kwamen, vlogen zij terstond naar de plaats, waar zij 
het vorig jaar hunne jongen hadden groot gebracht en onderzochten die , onder het maken 
van het eigenaardig gekweel, hetwelk men anders nooit van hen hoort. Daarna vlogen 
zij in de Ailanthtis > en zie, daar zaten zij op eens beide stokstijf, de koppen gericht 
naar de plaats, waar vroeger het pakhuis stond, terwijl zij een angstig, piepend geluid 
lieten hooren. Dit duurde geruimen tijd. Er' was geen twijfel aan, of zij bemerkten, dat 
er eene verandering in de omgeving had plaats gehad en trachtten zich daarvan reken- 
schap te geven. 
Een ander paar dezer vogels, hetwelk ieder jaar zijn nest bouwde op het latwerk, 
hetwelk tegen een koepel was aangehracht, gedroeg zich geheel op dezelfde wijze, toen 
die koepel was weggebroken. 
