DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA 
DOOR 
Dr. J. MAR. RU IJS. 
»Hier heeft de wintervorst zijn zetel opgeslagen; 
»Hier is zijn erf, zijn rijk! hier zijn geen lentedagen. 
»’t Van ver genaderd licht, dat door den nevel schiet, 
»Moog lekken aan de sneeuw, maar deert den ijsklomp niet. 
»Een altoos grauwe lucht weegt drukkende op de stranden ; 
»Hier houdt geen sterv’ling ’t uit; hier komt geen Noorman landen. 
»Geen andre plek op aard , hoe karig ook bedeeld , 
»Is zoo ellendig naakt, zoo arm aan groei en teelt. 
»Hier is de grond versteend, om nimmer meer te ontdooien; 
»’t Zijn vlokken anders niet, die hier de wolken strooien; 
»Het doodlijk wit alleen, dat op den omtrek kleeft, 
»Is ’t onveAvisseld kleed, dat hier de schepping heeft. 
»’t Zijn klippen van rondom, zoover de blikken snellen, 
»’t Zijn rotsen louter ijs, die topzwaar overhellen 5 
»Die, van den vloed geknaagd en door den wind gekraakt , 
»Den dood bedreigen aan den eerste, die hen naakt.” 
Waarlijk lezer, men behoeft geen pessimist te zijn om zich bij het 
lezen der bovenstaande regelen , ontleend aan het bekende gedicht 
van tollens »De overwintering der Hollanders op Nova-Zembla ” , van het 
door hem bezongen oord een alles behalve opwekkende en aanlokkelijke 
voorstelling te maken. 
En dan — het is zonderling maar er schijnen van die namen te 
zijn , waarvan men bepaalde , eenmaal vastgehechte begrippen niet los 
kan maken. Vraag aan tien menschen welke meening zjj van Nova- 
Zembla hebben en minstens acht er van zullen u iets zeggen , dat 
wonderwel met de zooeven aangehaalde woorden van tollens overeen - 
12 
